บทที่ 683 ต้นไม้ห้วงฝัน ต้าพ่างจื่อ
ขณะที่ราชันต้นหัวเราะกำลังพึงพอใจอยู่นั้น ลู่เฉินก็พูดขึ้นมาสั้น ๆ ว่า “ไม่ว่าเจ้าจะมีนามว่าอย่างไร ทางที่ดีคืออย่ามายุ่งกับข้า!”
เมื่อพูดจบชายหนุ่มก็มองไปยังชายชราที่ตกละลึงอยู่ “ไป”
ไป?
ทว่าชายชราไม่กล้า ทันใดนั้นเสียงหัวเราะในมุมมืดจึงพูดขึ้นมา “นานมากแล้วที่ไม่ได้พบคนที่น่าสนใจเช่นนี้”
เขาไม่สนใจ และจ้องมองชายชราผู้นั้น “กำลังคิดสิ่งใดหรือ?”
ชายชรากำลังคิดถึงความน่ากลัวของราชันต้นหัวเราะ แต่ตอนนั้นเองที่ลู่เฉินกลับพูดขึ้นมาอย่างไม่สนใจ “ไป!”
“เจ้าหนุ่ม …ต้องทำเช่นนั้นจริง ๆ หรือ?” ชายชราพูดด้วยความหดหู่ใจ
เขาพูดออกมาสั้น ๆ “แค่วิญญาณต้นไม้ต้นหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
ชายชราไม่รู้ว่าควรพูดกับอีกฝ่ายอย่างไร ขณะนั้นเสียงหัวเราะประหลาดก็ดังขึ้นมา “แค่วิญญาณต้นไม้ต้นหนึ่ง? ดูเหมือนว่าเจ้าต้องลองสัมผัสเสียหน่อยแล้ว!”
เมื่อพูดจบเสียงนั้นก็เริ่มส่งเสียงหัวเราะประหลาดออกมา
หลังเสียงหัวเราะดังขึ้น ชายชราก็หัวเราะตามเช่นกัน และยังหัวเราะไม่หยุดอีกด้วย แม้กระทั่งน้ำตาไหลออกมาแล้วก็ยังหัวเราะไม่หยุด
ทว่าลู่เฉินกลับไม่เป็นอะไร
สิ่งนี้ทำให้ชายชราหัวเราะพลางเอ่ยถามออกไป “เจ้า …เหตุใดเจ้าจึงไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย?”
ชายหนุ่มวางมือข้างหนึ่งไว้บนไหล่ของชายชรา ไม่นานอีกฝ่ายก็กลับมาเป็นปกติราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้น
“เจ้าสามารถทำลายได้!?” ชายชราตกตะลึงขึ้นม
