้องกันที่แข็งแกร่ง ข้ากลัวว่าเคล็ดวิชาของเจ้าจะใช้ไม่ได้ผลกับพวกเขา”
“ข้ายังมีอีกหลายวิธี!” เมื่อลู่เฉินพูดจบก็ให้ชายชรานำทางไป
ชายชราทำได้เพียงส่ายศีรษะ จากนั้นก็ทำทางต่อไป
พวกเขาใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่งถ้วยชา จากนั้นชายชราก็ชี้ไปยังภูเขาด้านหน้า แต่หมอกบนภูเขานั้นทำให้มองเห็นได้เพียงสถานการณ์ด้านล่างเท่านั้น
“ดูนั่น ที่นั่นก็คือภูเขาพฤกษาทมิฬ”
ชายหนุ่มขานรับ เขาไม่สนว่ามันจะมีต้นกำเนิดและที่มาอย่างไร พร้อมเดินหน้าต่อไป
แต่เดินไปได้เพียงครึ่งทางก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นมารอบ ๆ “ที่นี่คือภูเขาพฤกษาทมิฬ หากไม่อยากตายก็จงไสหัวออกไปไกล ๆ!”
เมื่อได้ยินเสียงนี้ ชายชราก็ตัวสั่นขึ้นมา “ราชันต้นหัวเราะแห่งภูเขาพฤกษาทมิฬ”
“ราชันต้นหัวเราะ?” ลู่เฉินกวาดสายตามองไปรอบ ๆ
“ใช่ เสียงของเขาทำให้คนหัวเราะขึ้นมาจนไม่สามารถหยุดได้” ชายชราพูดพลางถอยหลังห่างออกไป และไม่กล้าก้าวไปด้านหน้าต่อ
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะนั้นก็ดังขึ้นมาจากมุมหนึ่ง “…ในที่สุดก็ได้พบกัน!”
