งน้ำตาออกมา ไม่เช่นนั้นก็กลายเป็นคนเสียสติไป
ทว่าชายหนุ่มตรงหน้าแทบจะไม่มีอาการเหล่านั้น ลู่เฉินยิ้มพลางมองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยว่า “ภายในป่าผืนนี้มีต้นไม้ที่เหมือนเจ้ามากน้อยเพียงใด?”
ชายชราชะงักไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองชายหนุ่มด้วยความสงสัย “เจ้าไม่เป็นอะไรจริง ๆ หรือ?”
“แน่นอน”
ทันใดนั้นชายชราก็รู้สึกกังวลใจขึ้นมา เขายังคงจ้องมองลู่เฉิน “เป็นไปได้อย่างไร?”
ชายหนุ่มคร้านจะอธิบาย จึงจ้องอีกฝ่ายพลางพูดขึ้นว่า “ตอบคำถามของข้า”
“ที่นี่มีต้นไม้แปลก ๆ อยู่จำนวนไม่น้อย แต่มีเพียงผลของข้าเท่านั้นที่มีประโยชน์ต่อมนุษย์ ส่วนผลไม้อื่น ๆ ล้วนเป็นพิษ นอกจากทำร้ายมนุษย์แล้วยังไม่มีประโยชน์ใด ๆ” ชายชรากล่าวอย่างภาคภูมิใจ
ลู่เฉินคิดไม่ถึงว่าจะเป็นเช่นนี้
และในตอนนั้นเองที่มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมาแต่ไกล ทั้งยังเป็นเสียงของสตรีคนหนึ่ง
ชายหนุ่มมองไปทางเสียงนั้นด้วยความแปลกใจ “ไปเถอะ ไปดูด้วยกันเสียหน่อย”
ชายชราตกตะลึง “อย่าเดินซี้ซั้ว ที่นี่เต็มไปด้วยพิษและอันตราย”
ทว่าลู่เฉินไม่สนใจ เขาวิ่งนำชายชราออกไป ชายชราจึงทำได้เพียงลอยตัวตามหลังอีกฝ่ายพลางพูดจ้อไปตลอดทาง
“นี่ เจ้าหนุ่ม วิ่งให้ช้าลงหน่อย!”
“นี่ เจ้าหนุ่ม อย่าเดินซี้ซั้ว!”
“เจ้าหนุ่ม เหตุใดเจ้าจึงไม่ฟังคำเตือนของข้าเล่า?”
….
คำพูดของชายผู้นี้ทำให้ลู่เฉินนึกเสียใจเล็กน้อยที่พาอีกฝ่ายมาด้วย
ในขณะนั้นเองที่ชายหนุ่มเห็นว่าห่างออกไปเพียงไม่กี่สิบก้าว เฮยหล
