เท่านั้น ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ”
“ใช่ แต่เจ้าคิดว่ามีสถานที่อื่นที่ดีกว่านี้หรือไร?” ต้นไม้พูดอย่างเย้ยหยัน
ลู่เฉินยิ้ม “ข้าจะเตรียมให้เจ้าเอง”
“เจ้าไม่ต้องมาขู่ข้า …ข้ารู้สึกเช่นนั้น” เมื่อต้นไม้พูดจบก็กลายเป็นชายชราคนหนึ่งทันที
ชายชราตรงหน้ามีผิวทั้งร่างเป็นเปลือกไม้ และยังเป็นเปลือกไม้ที่ดูเหี่ยวเฉาด้วย ดูแล้วแปลกประหลาดนัก
ลู่เฉินไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว เขายิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า “มาทำสัญญาบางอย่างก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“สัญญา?” ชายชราเบิกตากว้างขึ้นมา
“มีปัญหาหรือ?”
“หรือเจ้ากำลังคิดถึงเรื่องอื่น” ชายชราเอ่ยเตือน
ชายหนุ่มมองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ “อย่างไรกัน?”
“ข้าเป็นต้นไม้ชรา หากเจ้าไม่มีวิญญาณที่แข็งแกร่งก็ไม่สามารถทำสัญญากับข้าได้ ดังนั้นเจ้าจงเลิกคิดเสียเถิด มิเช่นนั้นวิญญาณที่แข็งแกร่งของข้าอาจจะทำลายวิญญาณของเจ้าได้” ชายชราพูดด้วยความมั่นใจ
ลู่เฉินยิ้มประหลาด “เจ้าคิดว่าข้าอ่อนแองั้นหรือ?”
“ใช่! เจ้าเป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้ เช่นนั้นไม่อ่อนแออย่างนั้นหรือ?” ชายชรามองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา
“ลองดูก็จะรู้” ลู่เฉินยิ้ม
ชายชรามองคนตรงหน้าด้วยความคลางแคลงใจ จากนั้นก็รวบรวมเงาสีเขียวออกมา “เช่นนั้นก็ลองดู แต่หากเจ้าตายก็อย่ามาโทษข้า!”
ชายหนุ่มคิดไม่ถึงว่าชายชราจะน่าสนใจเพียงนี้ “วางใจเถิด ข้าไม่โทษเจ้าแน่”
พูดจบ ทั้งสองก็ทำสัญญากัน
เมื่อสำเร็จแล้วชายชราก็คิดว่าอีกฝ่ายจะเจ็บปวด หรือไม่ก็หลั่
