? ข้าจะมอบให้เจ้าง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?” เมื่อวิญญาณต้นไม้เห็นท่าทางอวดดีของอีกฝ่าย มันจึงพูดขึ้นมาด้วยความโมโห
ชายหนุ่มยิ้ม “รออีกไม่นานเจ้าก็จะมอบมันให้ข้าแล้ว”
“ฝันไปเถิด!” วิญญาณต้นไม้พูดด้วยท่าทางดูถูก
“อีกไม่นานก็จะเป็นความจริงแล้ว!” เขายิ้มพลางมองวิญญาณต้นไม้ จากนั้นจึงใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ ทันที
จู่ ๆ วิญญาณต้นไม้ก็รู้สึกว่าพลังปราณภายในร่างกายของมันหายไปอย่างรวดเร็ว และยังรู้สึกราวกับใจกลางของตนนั้นกำลังเหี่ยวเฉาลง
เรื่องนี้ทำให้ต้นไม้นี้หวาดกลัวจนตะโกนขึ้นมาว่า “หยุด!”
ลู่เฉินจึงหยุดมือลง จากนั้นก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า “เป็นอย่างไรเล่า? ยอมแพ้หรือไม่?”
ต้นไม้กล่าวด้วยความหดหู่ใจ “ถ้าเจ้าต้องการผลไม้ ข้าก็จะมอบให้ แต่ข้าต้องเตือนเจ้าไว้เสียก่อน ผลไม้เหล่านี้ของข้า เจ้าต้องใช้ภายในสองถึงสามวันเท่านั้น มันไม่สามารถเก็บสะสมไว้ได้ มิเช่นนั้นสรรพคุณทางยาจะค่อย ๆ หายไป”
“โอ้? เก็บสะสมไม่ได้?”
“ใช่ ผลไม้เหล่านี้ของข้า เมื่อออกห่างจากข้าไป ก็…” ต้นไม้นี้ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
ชายหนุ่มยิ้มออกมา “เช่นนั้นข้าคงต้องถอนรากถอนโคนต้นไม้นี้ของเจ้า”
“นี่เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!” ต้นไม้เอ่ยด้วยความหวาดกลัว
“เจ้ามีปัญหาหรือ?”
“มีเพียงที่นี่เท่านั้นที่เหมาะสมกับการเติบโตของข้า หากไปที่อื่นข้าอาจจะเหี่ยวเฉาลงได้” ต้นไม้กล่าวด้วยความกังวล
ชายหนุ่มมองมันก่อนจะมองไปรอบ ๆ “ก็แค่มีไอภูตผีและพลังปราณ
