ยเฉพาะขณะที่ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้นั้น รอบ ๆ พลันเกิดแสงสีเขียวสว่างขึ้นมามากมาย และแสงสีเขียวเหล่านี้ก็ได้กลายเป็นเถาวัลย์พันรัดลู่เฉินเอาไว้อย่างแน่นหนา ราวกับจะทำให้เขาแตกสลายเสียให้ได้
เมื่อลู่เฉินเห็นดังนั้นจึงเผยรอยยิ้มเย็นชา “คิดจะขังข้าหรือ?”
เมื่อพูดจบ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ ของเขาจึงดูดซับพลังของเถาวัลย์ จากนั้นเมื่อเดินไปข้างหน้าก็พบว่าหมอกหนารอบ ๆ ค่อย ๆ จางหายไป เหลือไว้เพียงต้นไม้ขนาดใหญ่ต้นหนึ่งซึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้า
ใบไม้ของต้นไม้นี้มีขนาดใหญ่เท่ากับร่างกายของมนุษย์ ส่วนลำต้นนั้นมีขนาดใหญ่เท่ากับมนุษย์หลายคนรวมกัน
ไม่เพียงเท่านั้น ด้านบนยังมีผลไม้อยู่ไม่น้อย
ผลไม้เหล่านี้เผยกลิ่นอายมืดมนออกมา อีกทั้งพื้นผิวด้านนอกก็ดูราวกับว่าเป็นผิวหนังของงู
“เจ้าเองหรือที่สร้างเรื่องประหลาดนั่น?” เมื่อลู่เฉินเห็นต้นไม้นี้แล้ว เขาก็หวนคิดไปถึงเถาวัลย์ที่เปล่งแสงสีเขียวเมื่อครู่
ต้นไม้นี้กลายเป็นวิญญาณ เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่มจึงสั่นไหวใบไม้แห้งที่อยู่บนต้นทันที จากนั้นก็ส่งเสียงอันทรงพลังออกมา “หากไม่อยากตาย จงกลับไปทางเดิมเสีย! มิเช่นนั้น ข้าจะทำให้เจ้าได้ตายทั้งเป็น”
“ข้าต้องการผลไม้ด้านบนของเจ้า” ชายหนุ่มชี้ไปยังผลไม้ด้านบน
“เหตุใดข้าต้องมอบให้เจ้า?”
“เพราะผลไม้นี้ของเจ้ามีพลังปราณที่แข็งแกร่งมาก ข้าอยากได้มาสำรองไว้” ลู่เฉินยิ้มพลางมองอีกฝ่าย
“สำรองไว้? เจ้าคิดว่าข้าเป็นใครกัน
