เป็นอิสระแล้วใช่หรือไม่?”
“เจ้าควรอยู่ที่นี่ก่อนจะดีกว่า ไม่เช่นนั้นเมื่อคนเหล่านั้นรู้ว่าเจ้าหายไป พวกเขาจะตามหาเจ้าไปทั่ว” ชายหนุ่มเตือน
หลังจากดักแด้แมลงวิญญาณได้ยินก็คิดว่าฟังดูสมเหตุสมผล ดังนั้นมันจึงซ่อนตัวอยู่ใน ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ ของอีกฝ่าย
แต่ไม่นานหลังจากที่ลู่เฉินจากไป สถานที่ที่ดักแด้แมลงวิญญาณเคยถูกผนึกไว้ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที กลุ่มผู้เฒ่าพากันปรากฏตัวขึ้น เพราะพวกเขาพบว่าดักแด้แมลงวิญญาณที่อยู่ในภูเขาหายไปแล้ว
ผู้เฒ่าเหล่านี้พากันออกตามหา
ทว่าลู่เฉินไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไร เขายังเรียกหลงซวงมาหาด้วยซ้ำ
“นายท่าน มีเรื่องอันใดหรือ?” หลังจากถูกชายหนุ่มตามมา หลงซวงก็ถามอย่างสงสัย
“ตอนนี้เจ้าไปหาผู้อาวุโสสามได้แล้ว” เขามองอีกฝ่าย
หลงซวงตกใจกลัว “นายท่าน งานที่เขาให้ข้าทำยังไม่เสร็จ …ดังนั้นข้าจึงไม่กล้า”
“เจ้าไม่กล้ารึ?”
“ครั้งที่แล้วเขาขอให้ข้าฆ่าท่าน แต่ข้าล้มเหลวจึงไม่กล้าไปหาเขา ข้าทำได้เพียงพักฟื้นในหุบเขาลึกเท่านั้น” หลงซวงมีสีหน้าละอาย
หลังจากได้ยินเช่นนี้ลู่เฉินก็ยิ้มออกมา “ตอนนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปเพราะมีภารกิจให้ทำ”
“ภารกิจรึ?”
ชายหนุ่มพยักหน้า
หลงซวงเอ่ยถามว่า “ท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใดหรือ?”
ชายหนุ่มแนะอีกฝ่ายอยู่พักหนึ่ง แต่หลังจากที่ได้ยิน สีหน้าของหลงซวงก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ ว่า “ทำเช่นนี้จะดีจริง ๆ หรือ?”
“ไปเถอะ”
“แต่ข้ากลัวว่าจะถูกเข
