ย่าเพิ่งตื่นเต้นไป อีกสักครู่ข้าคงต้องพึ่งเจ้าแล้ว”
“ข้ารึ?”
“ข้าจะพาร่างของเจ้าไปด้วย แล้วข้าจะซ่อนตัวอยู่ในจิตวิญญาณของเจ้า เมื่อเป็นแบบนี้เจ้าก็จะสามารถออกไปข้างนอกได้” ลู่เฉินอธิบายให้ดักแด้แมลงวิญญาณฟัง
เมื่อดักแด้แมลงวิญญาณได้ยินก็คิดว่าเป็นความคิดที่ดี มันเองก็ไม่ต้องการรับมือกับผู้เฒ่าพวกนั้น จึงพูดอย่างตื่นเต้นว่า “มาเริ่มกันเลย”
ชายหนุ่มวางร่างของมันเข้าไปใน ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ จากนั้นเมื่อวิญญาณของมันเดินออกจากประตู ลู่เฉินก็ใช้เคล็ดวิชาวิญญาณสายฟ้า และซ่อนตัวอยู่ในจิตวิญญาณของมันต่อไป
จากนั้นวิญญาณของดักแด้แมลงวิญญาณก็เดินออกจากถ้ำด้วยความหยิ่งผยอง
เมื่อผู้เฒ่าที่อยู่รอบ ๆ เห็นวิญญาณของดักแด้แมลงวิญญาณปรากฏตัว พวกเขาก็ไม่สนใจอันใดมากนัก
วิญญาณของดักแด้แมลงวิญญาณรีบออกจากที่นี่ไป ซึ่งเมื่อออกมาข้างนอกแล้ว ชายหนุ่มก็พบสถานที่รกร้างและเข้าไปใน ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’
เขามองไปยังร่างซึ่งหดตัวของดักแด้แมลงวิญญาณแล้วพูดว่า “เอาละ ให้ข้าดูไหมคลุมวิญญาณหน่อย”
หลังจากที่วิญญาณของดักแด้แมลงวิญญาณเข้าไปในร่างกาย มันก็คายไหมคลุมวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนออกมา
เส้นไหมเหล่านี้ล้วนเป็นสีดำและดูคล้ายเส้นผม แต่ลู่เฉินรู้ว่าเส้นไหมนี้ไม่ธรรมดา เขาจึงเก็บรวบรวมมันทีละเส้น
หลังจากที่ดักแด้แมลงวิญญาณคายออกมาสักพักก็พูดว่า “หมดแล้ว!”
ชายหนุ่มพอใจมาก เพราะไหมเหล่านั้นเพียงพอให้เขาได้ใช้สักพัก
“ตอนนี้ข้า
