ึกอยู่ในภูเขาลูกนี้”
“นั่นรับมือได้ง่ายยิ่ง” ชายหนุ่มยิ้มให้ดักแด้แมลงวิญญาณ
“รับมือได้ง่ายรึ?” ดักแด้แมลงวิญญาณติดอยู่ในนั้นมาหลายปี มันเคยลองทุกวิถีทางแล้ว แต่กลับไม่สามารถออกไปได้ ทว่าตอนนี้อีกฝ่ายกลับบอกว่ารับมือได้ง่ายยิ่ง มันจึงมีสีหน้าแปลกใจ
“เข้าไปก่อนเถอะ แล้วข้าจะช่วยเจ้าเอง”
ดักแด้แมลงวิญญาณจึงเข้าไปในถ้ำอย่างสงสัย
จากนั้นก็เห็นแมลงวิญญาณตัวใหญ่อยู่ในถ้ำ ทั่วร่างของมันมีแสงสีขาวเปล่งออกมา แต่ผนึกของภูเขาทำให้มันไม่สามารถขยับได้
หลังจากเห็นอย่างนี้แล้วลู่เฉินก็ถามว่า “ไหมคลุมวิญญาณอยู่ที่ใด?”
“มันอยู่ในท้องของข้า ข้าถูกผนึกเอาไว้จึงไม่สามารถคายมันออกมาได้ จึงได้แต่สะสมอยู่ที่นั่นเท่านั้น” ดักแด้แมลงวิญญาณกล่าวอย่างหดหู่
“เช่นนั้นเจ้าเข้าไปก่อน”
ดักแด้แมลงวิญญาณสงสัยว่าเหตุใดชายหนุ่มจึงสั่งให้มันทำเช่นนั้น แต่มันก็ยังคงทำตามที่เขาบอก โดยเข้าไปในร่างกายของมัน แต่เพราะถูกผนึกอยู่จึงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ มันทำได้เพียงพูดว่า “ดูสิ ขยับไม่ได้เลย”
“ข้าจะปลดผนึกรอบ ๆ ออก” หลังจากที่ลู่เฉินพูดจบ เขาก็ทะยานออกจากร่างของมันแล้วกลับสู่ร่างที่แท้จริง แต่เก็บงำกลิ่นอายเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้คนภายนอกสัมผัสได้
จากนั้นเขาก็เริ่มปลดผนึกรอบ ๆ ออก
เมื่อผนึกถูกคลายออกทีละน้อย ดักแด้แมลงวิญญาณก็พบว่ามันสามารถเคลื่อนไหวได้แล้ว
สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ดักแด้แมลงวิญญาณตื่นเต้นมาก “ยอดเยี่ยมมาก!”
“อ
