่กล้า?”
“ข้าสัญญาว่าจะเป็นลูกศิษย์ของเขาแล้ว! …ข้าจึงกลัวที่จะสังหารอาจารย์ตนเอง” เฮยหลวนรู้สึกอับอาย
“มันเป็นเพียงสัญญา ไยเจ้าจึงไม่กลับคำ!” ผู้อาวุโสรองถามด้วยความโกรธ
“แต่…”
“ตอนนี้ข้าจะให้ทางเลือกแก่เจ้า ฆ่าเขาเสีย ไม่เช่นนั้นก็ไม่ต้องเรียกข้าว่าอาจารย์!” ผู้อาวุโสรองตะคอก
สีหน้าเฮยหลวนดูย่ำแย่ จากนั้นนางก็ล้วงหยิบเอากริชออกมาแล้วพูดว่า “ท่านอาจารย์ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็ขอลาเจ้าค่ะ”
หลังจากกล่าวจบ เฮยหลวนก็เตรียมจะแทงตัวเองด้วยกริชนั้น
ผู้อาวุโสรองดีดนิ้ว กริชเล่มนั้นจึงระเบิดออก นางพูดด้วยความโกรธว่า “เจ้าจะทำให้ข้าโกรธจนตายรึ!”
“ท่านอาจารย์เจ้าคะ ข้า…” เฮยหลวนพูดขึ้นด้วยท่าทางสับสน
ใบหน้าของผู้อาวุโสรองดูย่ำแย่ แต่นางก็สงบลงหลังจากได้ยินเสียงอื่นในหู “ในเมื่อเจ้าไม่ยอมฆ่าเขา เช่นนั้นก็เหลือทางเดียวแล้ว!”
“ท่านอาจารย์เจ้าคะ ตราบใดที่ท่านไม่ฆ่าเขา ข้าจะทำทุกอย่างตามที่ท่านต้องการเจ้าค่ะ”
“จริงรึ?” ผู้อาวุโสรองมองอีกฝ่ายด้วยแววตาแปลกประหลาด
นางพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น “เจ้าค่ะ!”
“เอาละ มากับข้า!” ผู้อาวุโสรองพูดจบก็พาเฮยหลวนไป ซึ่งหญิงสาวเองก็อยากจะรู้นักว่ากำลังจะถูกพาไปที่ใด
