ึ้นมาในพื้นที่จิตวิญญาณของลู่เฉิน ชายหนุ่มหลับตาลงพลางยกยิ้ม จากนั้นก็หลอมรวมเงาวิญญาณภายในพื้นที่จิต และแสยะยิ้มมองดักแด้ที่ปรากฏขึ้นในพื้นที่จิตของตน
ดักแด้ลอยตัวพลางจ้องมองลู่เฉินและเอ่ยว่า “ไม่ว่าวิญญาณใดก็หนีไม่พ้น”
พูดจบ ดักแด้ก็พ่นเขตแดนสีขาวออกมาปกคลุมวิญญาณอีกฝ่ายไว้ จากนั้นเขตแดนสีขาวนี้ก็ค่อย ๆ หดเล็กลงเพื่อกักขังวิญญาณของลู่เฉินไว้ภายใน ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่าเขตแดนสีขาวนี้กำลังกัดกร่อนวิญญาณของตนอยู่
แต่วิญญาณของเขาจะถูกดักแด้ตัวหนึ่งจัดการได้อย่างไร
ดังนั้นไม่ว่าเขตแดนสีขาวนี้จะกัดกร่อนอย่างไรก็ไม่สามารถทำอะไรลู่เฉินได้ ทว่าดักแด้แมลงวิญญาณกลับคิดว่าจะสามารถจัดการวิญญาณของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย
ดังนั้นแมลงวิญญาณจึงเปิดเขตแดนสีขาว แต่ใครจะรู้ว่าชายหนุ่มกลับกำลังแสยะยิ้มมองเขาอยู่ “ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่เข้าใจว่าที่นี่คือพื้นที่จิตของผู้ใดกันแน่!”
“ของเจ้าแล้วอย่างไร?”
“รู้เช่นนั้นแต่เจ้าก็ยังกล้าเข้ามา?”
ดักแด้แมลงวิญญาณหัวเราะ “พื้นที่จิตว่างเปล่าของเจ้า หากข้าอยากจะมาก็มา อยากจะไปก็ไปได้!”
ลู่เฉินยิ้มหยัน “โอ้? เช่นนั้นเจ้าก็ลองดู!”
ดักแด้แมลงวิญญาณแสยะยิ้ม ก่อนจะหายตัวไปทันที
ชายหนุ่มยิ้มอย่างชั่วร้าย “ซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่จิตของข้า คิดว่าข้าโง่จริง ๆ งั้นหรือ?”
ดักแด้แมลงวิญญาณไม่รู้ถึงความเก่งกาจของอีกฝ่าย ดังนั้นจึงคิดว่าเพียงแค่ซ่อนตัวชายคนนั้นก็ไม่รู้อะไรแล้ว
ใครจะคิ
