ดว่าลู่เฉินกลับนำเงาสายฟ้าออกมา และสั่งให้มันโจมตีไปยังทิศทางหนึ่ง
ดักแด้แมลงวิญญาณถูกโจมตีทันที เมื่อปรากฏตัวอีกครั้งก็ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่มันก็ยังคงอดทนและเอ่ยถาม “มันคือสิ่งประหลาดใดกัน!”
“สิ่งที่สามารถจัดการภูตผีอย่างเจ้าได้”
ขณะนั้นเอง ดักแด้แมลงวิญญาณก็รู้ว่าเจอกับความยุ่งยากเสียแล้ว ดังนั้นจึงคิดที่จะหนีออกไปจากที่นี่ แต่ทันใดนั้นมันก็ได้รู้ว่าเข้ามาง่าย แต่การจะออกไปนั้นยากกว่าที่คิด!
ดังนั้นดักแด้แมลงวิญญาณจึงคุกเข่าลงทันที “คือ …พวกเรามาเจรจากันเถิด”
“เจรจา?”
“ข้าก็ถูกแม่เฒ่านั่นเกลี้ยกล่อมมา! ระหว่างเราไม่นับว่ามีความแค้นต่อกันมิใช่หรือ!”
“เกลี้ยกล่อม?”
“ใช่ เพราะข้าเชื่อคำพูดไร้สาระของนางจึงมาจัดการเจ้า”
“โอ้? คำพูดไร้สาระอะไรกัน? ข้าอยากฟังนัก”
ดักแด้แมลงวิญญาณพูดอย่างลำบากใจ “คือ …นางรับปากข้าว่าเพียงทำลายเจ้า ก็จะมอบหญ้าแมลงสวรรค์ให้ข้า สำหรับพวกเราแล้ว หญ้านี้นับว่าเป็นของสำคัญ ดังนั้น… ”
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มประหลาด “หากวันนี้ข้าไม่แข็งแกร่งมากพอ อาจะถูกเจ้ากลืนกินวิญญาณเข้าไปใช่หรือไม่?”
“เรื่องนี้ …จะเป็นไปได้อย่างไร!” ดักแด้แมลงวิญญาณรีบปฏิเสธทันที
“ดักแด้แมลงวิญญาณใช้การกินวิญญาณเพื่อมีชีวิตอยู่ และไม่สามารถทำลายได้!”
“เมื่อเป็นเช่นนี้ …ดังนั้นเราจึงสามารถเป็นมิตรกันได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกัน เพราะอย่างไร เจ้าก็ฆ่าข้าไม่ตายใช่หรือไม่” ดักแด้แมลงวิญญาณยิ้มพล
