างมองอีกฝ่าย
แต่ชายหนุ่มกลับยิ้ม “ข้ายังได้ยินมาว่าหนึ่งพันปีดักแด้แมลงวิญญาณสามารถจะสามารถหลอมรวมไหมวิญญาณได้ ไหมวิญญาณหล่านี้สามารถต้านทานเคล็ดวิชาวิญญาณใด ๆ ก็ได้ ดังนั้นไหมวิญญาณนี้จึงถูกเรียกว่าไหมคลุมวิญญาณ”
หลังได้ยินคนตรงหน้าพูดถึงไหมคลุมวิญญาณ ดักแด้แมลงวิญญาณจึงตะลึงขึ้นมาทันที ลู่เฉินยิ้มพลางมองมัน “แต่เจ้ากลับไม่นำไหมคลุมวิญญาณออกมา ดังนั้นข้าจึงแปลกใจว่าไหมคลุมวิญญาณเหล่านี้ของเจ้าอยู่ที่ใดกัน?”
ดักแด้แมลงวิญญาณลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมา “พวกเขาผนึกกายเนื้อของข้า ไหมคลุมวิญญาณเหล่านั้นอยู่ในกายเนื้อของข้า”
“โอ้? กายเนื้อ?”
“ใช่ อยู่ในสถานที่บางแห่งภายในภูเขาแห่งนี้” ดักแด้แมลงวิญญาณตอบกลับ
“ได้ ตอนนี้ข้าจะมอบทางรอดให้เจ้า”
“ทางรอดใดกัน?”
“ยอมแพ้ข้า แล้วข้าจะทำให้กายเนื้อของเจ้าเป็นอิสระเป็นอย่างไร?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองดักแด้แมลงวิญญาณ
ดักแด้แมลงวิญญาณคิดว่าเขาพูดเรื่องตลก ดังนั้นมันจึงบ่นออกมา “เจ้าอย่ามาล้อเล่นกับข้า!”
ชายหนุ่มไม่ได้ล้อเล่นกับอีกฝ่าย เพราะตนต้องการไหมคลุมวิญญาณมาช่วยฝึกฝน ‘เม็ดยาสีดำ’ ทั้งเก้าเม็ด
ลู่เฉินมองมันด้วยรอยยิ้ม “อะไร? มีปัญหาหรือ?”
ดูเหมือนดักแด้แมลงวิญญาณกำลังลำบากใจอยู่ “สถานที่ที่ผนึกข้านั้นน่ากลัวมากนัก ทั้งยังมีผู้อาวุโสมากมาย หากพวกเขาไม่จำเป็นต้องใช้ข้า ก็คงไม่ปล่อยให้วิญญาณของข้าเข้าออกที่นี่อย่างอิสระเช่นนี้!”
“โอ้? อย่างนั้น
