หรือ?”
“สิ่งที่ข้าพูดเป็นเรื่องจริง ไม่ได้ข่มขู่เจ้าแม้แต่น้อย!” ดักแด้แมลงวิญญาณตอบด้วยความมั่นใจ
ชายหนุ่มมองมันด้วยรอยยิ้ม “ข้าถามเจ้า เจ้าจะยอมแพ้หรือไม่ ส่วนเรื่องอื่นข้าจะจัดการเอง!”
“คือ…” ดักแด้แมลงวิญญาณคิดจะปฏิเสธ แต่คำพูดของอีกฝ่ายก็น่าสนใจไม่น้อย
“เป็นอย่างไร? คิดดีแล้วหรือ?” ลู่เฉินฉีกยิ้มพลางมองดักแด้แมลงวิญญาณ
ดักแด้แมลงวิญญาณพูดอย่างลังเล “ชายชราเหล่านั้นอยากให้ข้ายอมแพ้ แต่ข้าไม่ยอม”
“ข้าเทียบกับพวกเขาได้หรือ?”
“พวกเขาแข็งแกร่งกว่าเจ้า”
“โอ้? ลองหรือไม่?”
หลังลู่เฉินพูดจบก็ให้เงาสายฟ้าปล่อยพายุฝนฟ้าคะนองไปยังมัน แต่ดักแด้แมลงวิญญาณมีความต้านทานที่แข็งแกร่งไม่น้อย
แต่ไม่ว่าจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากปราการวิญญาณของเขาได้
โดยเฉพาะเมื่อปราการวิญญาณซ้อนทับกันหลายชั้น ดักแด้แมลงวิญญาณก็รู้สึกราวกับพลังวิญญาณของตนหายไป
ดักแด้แมลงวิญญาณรู้สึกว่า ชายคนนี้น่าจะแข็งแกร่งกว่าผู้อาวุโสเหล่านั้น มันจึงพูดอย่างจำยอม “ได้ ข้าจะทำตามที่เจ้าบอก”
ชายหนุ่มแสยะยิ้มแล้วจับดักแด้แมลงวิญญาณ ส่วนคนด้านนอกยังคิดว่าวิญญาณของลู่เฉินถูกกลืนกินไปแล้ว ดังนั้นผู้อาวุโสต่างก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมา
เหล่าผู้อาวุโสร้องขออีกครั้ง แม้แต่เฮยหลวนก็ยังพูดโน้มน้าว “อาจารย์ หากท่านฆ่าเข้าเช่นนี้ อาจจะทำให้ชื่อเสียงของท่านเสื่อมเสียได้นะเจ้าคะ!”
“เฮยหลวน หากเจ้ายังคิดว่าข้าเป็นอาจารย์ก็จงหุบปากไปซะ!
