อง
เฮยหลวนตะลึง ก่อนจะรีบพูดกับคนบนท้องฟ้าทันที “อาจารย์ เป็นเพราะศิษย์เจ้าค่ะ ศิษย์ยินยอมในการเดิมพันและพ่ายแพ้เอง!”
“ยินยอมในการเดิมพันและพ่ายแพ้? แค่นั้นก็สามารถเรียกผู้ใดว่าเป็นอาจารย์ก็ได้? เช่นนั้นเจ้าเห็นข้าเป็นสิ่งใดกัน!” อีกฝ่ายตะคอกออกมา
หญิงสาวพลันหวาดกลัว “อาจารย์ …ข้า”
“เรื่องของเจ้าค่อยว่ากัน” อีกฝ่ายพูดอย่างเย็นชา
เฮยหลวนรู้ว่าอาจารย์ของตนกำลังโมโห ดังนั้นจึงรีบสื่อสารไปยังลู่เฉินทันที “อึ้งอะไรอยู่? รีบหนีไปซะ!”
หนี?
เขาจะหนีได้อย่างไร
ชายหนุ่มใช้โอกาสนี้ในการพบผู้อาวุโสรอง ดังนั้นจึงวางมือลงไปบนเขตแดนที่อยู่บนค่ายกลนี้
ทันใดนั้นเขตแดนก็เกิดแสงสีดำขึ้นมาทันที
เมื่อทุกคนเห็นเหตุการณ์ดังกล่าว ต่างก็แปลกใจว่าลู่เฉินคิดจะทำสิ่งใด
ผู้อาวุโสรองเยาะเย้ยขึ้นมาว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดว่าใช้ค่ายกลแล้วจะสามารถจับข้าได้หรือ?”
“เจ้าลองดูก็รู้แล้ว!”
ขณะนั้นเอง บนท้องฟ้าก็เกิดเมฆครึ้มขึ้นมา และยังสามารถมองเห็นเงาสีดำที่มีแสงสว่างบาง ๆ อยู่บนนั้นด้วย
ทุกคนต่างแปลกใจว่าแสงสีดำนั้นคือสิ่งใด
และในตอนนั้นเอง อีกาดำขนาดใหญ่ก็ลอยอยู่บนท้องฟ้า
อีกาตัวนี้มีปากสีแดง และเมื่อค่อย ๆ เข้ามาใกล้ ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของมัน แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนหวาดกลัวที่สุดก็คือเสียงของมัน
ในตอนแรกมันแค่ส่งเสียงเบา ๆ ออกมา ทว่าเมื่อเสียงนี้ดังขึ้นเรื่อย ๆ คนจำนวนไม่น้อยต่างก็รู้สึกเจ็บปวดจนต้องหลั่งน้ำตา
