บทที่ 661 คนแรกที่ใช้พิษในหุบเขาลึก ดอกบ๊วยหลากสี!
ขณะนั้น จูเก๋อหลิงเฟิงยังได้รับบาดเจ็บสาหัส และยิ่งอาจารย์ของตนจัดการลู่เฉินไม่สำเร็จ ทำให้เขาได้แต่รู้สึกกังวลใจ เมื่อไปถึงยังห้องลับ เขาเห็นเพียงอาจารย์ของตนมีเพียงวิญญาณเท่านั้น เขาก็ยิ่งมีสีหน้าเปลี่ยนไป “ท่าน…”
“เจ้าหนุ่มนั่นหลอกข้า” ผู้อาวุโสแปดพูดด้วยความโมโห
“เกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่?!” จูเก๋อหลิงเฟิงรู้สึกกังวล
ผู้อาวุโสแปดเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้อีกฝ่ายฟัง
เมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมด จูเก๋อหลิงเฟิงก็ยิ่งรู้สึกโมโห “เจ้าสารเลวผู้นี้สมควรตาย!”
“สิ่งที่สำคัญคือ เจ้าหนุ่มคนนั้นไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จึงสามารถนำหญ้าของผู้อาวุโสเก้ามาตัดสินว่าข้าพูดโกหกได้!” ผู้อาวุโสแปดรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก
“หรือเจ้าหนุ่มผู้นี้ จะจัดการวางหมากในหญ้านั่นเสียแล้ว?”
“แต่ในตอนนั้น มีเพียงผู้อาวุโสเก้าที่อยู่ที่นั่น เจ้าหนุ่มผู้นั้นจะวางหมากได้อย่างไร?” ผู้อาวุโสแปดถามด้วยความสงสัย
“เจ้าหนุ่มผู้นี้ คิดจะทำสิ่งใดกัน?” จูเก๋อหลิงเฟิงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห
ผู้อาวุโสแปดมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก “เจ้าไปพบผู้อาวุโสห้าแทนข้า! แล้วบอกว่าข้ายอมรับเงื่อนไขของนาง แต่นางต้องคิดหาวิธีจัดการเจ้าหนุ่มผู้นั้นซะ”
“ผู้อาวุโสห้า?” จูเก๋อหลิงเฟิงเบิกตากว้าง
“อืม นางอยู่ภายในป่าพฤกษาพิษภายในหุบเขาลึก เจ้าจงไปตามหานางที่นั่น แต่ต้องระวังเป็นพิเศษ ที่นั่นเต็มไปด้วยพิษ ถ้าเลี่ยงความวุ
