บทที่ 662 ใช้พิษต่อหน้าข้า? ช่างน่าตลกนัก!
ลู่เฉินไม่มีท่าทางตื่นกลัวแม้แต่น้อยและยังพูดขึ้นว่า “ไร้สี ไร้กลิ่น ไอพิษที่สามารถทำให้พลังปราณหายไปได้อย่างรวดเร็ว และจะได้ผลดีที่สุดสำหรับผู้ที่ต่ำกว่าขั้นแปลงเซียน”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็คิดว่าชายหนุ่มได้รับพิษไปแล้ว
ผู้อาวุโสห้ายกยิ้ม “ตอนนี้รู้ถึงความเก่งกาจของข้าแล้วใช่หรือไม่?”
“แต่ข้าไม่ได้รับพิษใด ๆ เลย” เพียงประโยคเดียวของชายหนุ่ม ก็ทำให้รอยยิ้มของผู้อาวุโสห้าค่อย ๆ เจื่อนลง
กานจิ่วเม่ยและคนอื่น ๆ มองหน้ากัน ต่างแปลกใจว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
ลู่เฉินมองไปยังผู้อาวุโสห้า “ข้าบอกเจ้าตามความจริง ไม่ว่าพิษใด ข้าก็ไม่กลัว”
“พิษใดก็ไม่กลัวอย่างนั้นหรือ? เจ้าหนุ่ม ความสามารถในการคุยโวของเจ้า นับว่าเก่งกาจไม่น้อย!” เมื่อผู้อาวุโสห้าพูดจบ ก็โบกมือข้างหนึ่งขึ้น แสงสีเขียวปกคลุมลู่เฉินทันที จากนั้นแสงสีเขียวก็แผ่กระจายแสงสีดำออกมา
จากนั้นทั้งร่างของชายหนุ่มก็กลายเป็นสีดำ
ไป๋หลี่ซานพูดด้วยความร้อนใจ “ผู้อาวุโสห้า พรุ่งนี้เขายังต้องเป็นตัวแทนภูเขาเดียวดายเข้าร่วมการประลอง”
“เขาจะแข่งหรือไม่นั้นเกี่ยวกับข้าอย่างไรหรือ?” ผู้อาวุโสห้าไม่สนใจ
“แต่ว่า…!” ไป๋หลี่ซานคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกผู้อาวุโสห้าพูดตัดบทเสียก่อน
เห็นเพียงผู้อาวุโสห้าจ้องมองลู่เฉินด้วยรอยยิ้มประหลาด “เจ้าหนุ่ม ตอนนี้เจ้าจงไปกับข้าเสียเถิด!”
“หากข้าไม่ไปเล่า?”
“เจ้าก็เห็น
