บทที่ 663 ส่งตัวเองมาถึงหน้าประตู ข้าจะอ่อนข้อให้หรือ?
ผู้อาวุโสห้าฟังทั้งสามคนพูด ก่อนจะยกยิ้มประหลาด “ทั้งสามท่าน หุบเขาลึกของเราไม่มีผู้อื่นแล้วหรือ? เราจำเป็นต้องพึ่งขั้นหลอมแก่นแท้เช่นนี้ ให้ช่วยเหลือทุกท่านด้วยหรือ?”
ผู้อาวุโสเจ็ดจึงเอ่ยเตือนอีกฝ่าย “ผู้อาวุโสห้า ข้าแนะนำท่านว่ารีบปล่อยเขาซะ!”
“ถ้าหากข้าไม่ปล่อย?” ผู้อาวุโสห้าเอ่ยถามด้วยเสียงแหบแห้ง
“ถ้าหากเจ้าไม่ปล่อย เช่นนั้นพวกเราคงทำได้เพียงไปพบเจ้าตำหนัก” ผู้อาวุโสเจ็ดพูดด้วยความกังวลใจ
ผู้อาวุโสห้ากลับยกยิ้มเย็นชา “ผู้อาวุโส พวกเจ้าไม่คิดจะพยายามกันเลยหรือ? เพื่อขั้นหลอมแก่นแท้เพียงคนเดียว ถึงกับต้องไปพบเจ้าตำหนัก!”
“อย่างไรเสียวันนี้เจ้าก็ต้องส่งเขาออกมา” ผู้อาวุโสเจ็ดพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“ถ้าข้าไม่ทำ พวกเจ้าจะทำอะไรข้าได้หรือ?” ผู้อาวุโสห้าพูดด้วยท่าทางเหนือกว่า
ผู้อาวุโสทั้งสามจึงมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
และในขณะนั้นเอง จู่ ๆ พืชบริเวณรอบ ๆ ก็เหี่ยวแห้งขึ้นมา
ภาพดังกล่าวทำให้ผู้อาวุโสสี่รู้สึกสงสัย “ดูนั่น พืชแห้งเฉาแล้ว”
ผู้อาวุโสเจ็ดและผู้อาวุโสสิบก็เห็นเช่นกัน ต่างแปลกใจว่าเกิดเรื่องใดขึ้น และพืชเหล่านี้ล้วนเป็นดั่งชีวิตและจิตใจของผู้อาวุโสห้า ดังนั้นเมื่อนางเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งรู้สึกโมโห “ผู้ใด พวกเจ้า ใครทำลายต้นพืชของข้า!”
แน่นอนว่าทั้งสามคนไม่มีความสามารถเช่นนั้น ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คิดจะเอ่ยตอบอีกฝ่าย
แต่เสียงหนึ
