ำให้อาจารย์ของเจ้ากลัวงั้นหรือ?”
“ใช่!”
ผู้อาวุโสห้าไม่เชื่อ “ข้าจะไปถามอาจารย์ของเจ้าเสียหน่อย!”
เห็นเพียงผู้อาวุโสห้ากลายเป็นเงาสีดำและจากไป ท่ามกลางเงายังแฝงไปด้วยสีสันหลากสี ดูแล้วช่างแปลกประหลาดนัก
จูเก๋อหลิงเฟิงเห็นเช่นนั้นก็พึมพำออกมา “เพียงแค่ผู้อาวุโสห้ายอมออกหน้า เจ้าหนุ่มผู้นั้นจบเห่แน่!”
หลังจากนั้น จูเก๋อหลิงเฟิงจึงจากไปด้วยความดีใจ เพียงไม่นาน ผู้อาวุโสห้าก็มาถึงห้องลับของผู้อาวุโสแปด
เมื่อผู้อาวุโสห้าเห็นวิญญาณของผู้อาวุโสแปด นางก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย “เพียงแค่ผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้หนึ่งคน ทำให้เจ้ากลายเป็นเช่นนี้ได้เชียวหรือ?”
“เจ้าหนุ่มนั่นมีสิ่งประหลาดบางอย่างที่น่ากลัวมาก”
“สิ่งประหลาด?” ผู้อาวุโสห้าแปลกใจ
“มันสามารถปล่อยสายฟ้าที่แข็งแกร่งออกมาได้ และยังทำให้คนรู้สึกมึนหัว” เมื่อผู้อาวุโสแปดหวนคิดไปถึงเงาสายฟ้านั้นก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
เมื่อผู้อาวุโสห้าได้ยินเช่นนั้น กลับพูดด้วยความดีใจว่า “โอ้? ลองพูดมาว่าเขายังมีทักษะใดอีก”
“เขาสามารถทำให้หญ้าของจิ่วคูพูดโกหกได้”
“หญ้า?”
ผู้อาวุโสแปดจึงค่อย ๆ เล่าออกมา
เมื่อผู้อาวุโสห้าเข้าใจแล้วจึงพูดขึ้นว่า “ทำให้หญ้าเชื่อฟังได้นั้น นับว่ามีทักษะไม่ธรรมดา”
“มีความสามารถเช่นนี้ในหุบเขาลึก คิดว่ามีเพียงไม่กี่คน แต่เขาเป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้เท่านั้น” ผู้อาวุโสแปดคิดอย่างไรก็ยังไม่เข้าใจ
ผู้อาวุโสห้าจึงหัวเราะด้วยเสียงที่แหบแ
