จะไม่เชื่อเจ้าอีกต่อไป!”
จิ่วคูพูดจบจึงจากไปด้วยความโกรธ ผู้อาวุโสแปดตะโกนเรียกอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์ จนกระทั่งจิ่วคูออกไปแล้ว เขาจึงสบถออกมา “ต้นหญ้านี้ ต้องถูกเขาวางกลอุบายไว้แล้วแน่!”
อย่างไรก็ตาม ผู้อาวุโสแปดมั่นใจว่าตนไม่ได้โกหก แต่ตอนนี้ต้นหญ้ากลับทำให้เรื่องเป็นเช่นนี้ นั่นก็มีเพียงความเป็นไปได้เดียวคือต้นหญ้านั้นมีปัญหา
แต่ต้นหญ้านั้นมีปัญหาได้อย่างไร?
สิ่งนี้ยิ่งทำให้ผู้อาวุโสแปดมีท่าทีจริงจังขึ้นมา
ขณะนั้นเอง ชายหนุ่มได้ยืนยิ้มอยู่ไม่ไกลนัก “เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณควบคุมสรรพสิ่ง ยังคงมีประโยชน์มากนัก”
จากนั้นลู่เฉินจึงเดินกลับไปยังสวนโดยไม่ยี่หระ
กานจิ่วเม่ยและคนอื่น ๆ เห็นลู่เฉินกลับมาจึงดีใจ ส่วนคนในกลุ่มอื่น ๆ ต่างก็แปลกใจ ว่าเหตุใดชายหนุ่มจึงกลับมาอย่างปลอดภัยเช่นนี้
กานจิ่วเม่ยก้าวขึ้นมาด้านหน้าพลางเอ่ยถาม “ผู้อาวุโสแปดไม่ได้ทำอะไรเจ้าหรือ?”
“นับว่าเขาโชคร้าย” ชายหนุ่มแสยะยิ้ม
“โชคร้าย?”
ลู่จึงเฉินอธิบายเรื่องทั้งหมดออกมาสั้น ๆ “ตอนนี้เขาน่าจะกำลังรักษาวิญญาณอยู่”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ แต่ละคนก็ถึงกับสูดหายใจเข้าจนสุดปอด
และในขณะนั้นเอง เฮยหลวนก็ปรากฏตัวขึ้น นางยิ้มพลางมองลู่เฉิน “เจ้าหนุ่ม ยังดีที่เจ้าไม่เป็นอะไร!”
“อย่างไรกัน? อยากเป็นศิษย์ของข้าแล้วหรือ?” คำพูดของลู่เฉินทำให้เฮยหลวนถึงกับหุบยิ้มลง
ทุกคนรู้สึกสับสน
เฮยหลวนคลี่ยิ้มเย็นชา “เจ้าคิดจะเป็นอาจารย์ของข้า?
