่าร่วมมือกัน”
“ร่วมมือ?”
“ท่านต้องการตามหาสิ่งประหลาดนั่น ส่วนข้าต้องการสังหารเขา หรือว่านี่ไม่ใช่การร่วมมือ?” ผู้อาวุโสแปดย้อนถาม
“แต่ท่านโกหกข้า!” จิ่วคูโมโห
“โกหกเรื่องใด?” ผู้อาวุโสแปดไม่เข้าใจ
จิ่วคูจึงเล่าเรื่องเมื่อครู่ออกมาอีกครั้ง เมื่อผู้อาวุโสแปดได้ฟังก็ไม่เชื่อในทันที และยังพูดขึ้นว่า “ท่านลองนำต้นหญ้านั่นมาใช้กับข้า ดูว่าสิ่งที่ข้าพูดใช่เรื่องจริงหรือไม่”
“โอ้? ท่านอยากลองหรือ?”
“ใช่!” ผู้อาวุโสแปดพูดด้วยความร้อนใจ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าตัวเองกำลังพูดโกหก
จิ่วคูจึงนำต้นหญ้าออกมา และวางลงด้านข้างขวดของผู้อาวุโสแปด
ผู้อาวุโสแปดจ้องมองจิ่วคู “มา ท่านลองถามมัน เมื่อครู่ข้าได้ต่อสู้กับสิ่งประหลาดของเจ้าหนุ่มนั่น และของสิ่งนั้นยังปล่อยสายฟ้าออกมาอย่างบ้าคลั่ง!”
จิ่วคูเห็นท่าทางมั่นใจของผู้อาวุโสแปดแล้วจึงลองเอ่ยถามต้นหญ้า
เมื่อเอ่ยถามแล้ว ผู้อาวุโสแปดคิดว่าต้นหญ้าจะยอมรับในสิ่งที่เขาพูด ทว่าต้นหญ้ากลับสั่นไหวโดยไม่คาดคิด ราวกับมันกำลัง ‘ปฏิเสธ’ เขาอยู่
ผู้อาวุโสแปดพลันสับสนไปหมด “ต้นหญ้าของท่านมีปัญหา มีปัญหาอยู่แน่!”
จิ่วคูเริ่มโมโห “ต้นหญ้านี้เป็นของข้า หรือท่านจะบอกว่าข้ามีปัญหา?”
“ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าหมายถึงมัน”
“ผู้อาวุโสแปด ท่านทำให้ข้าผิดหวังเสียจริง!” จิ่วคูโมโหจนกัดฟันกรอด
“จิ่วคู เฒ่าเก้า ท่านคิดว่าข้าโกหกหรือ?” ผู้อาวุโสแปดถาม
จิ่วคูตะคอกกลับมาว่า “หลังจากนี้ ข้า
