่!”
“จัดการข้า? ใช้สิ่งใดมาจัดการกัน?” ลู่เฉินเยาะเย้ย
ผู้อาวุโสแปดรู้ดีว่าในขณะนั้นตนทำได้เพียงต้องต่อสู้กับลู่เฉิน เขาจึงรีบแสดงเขตแดนหมัดแสงทองออกมา เพื่อกักขังชายหนุ่มและเงาสายฟ้านั่น ให้อยู่กันคนละเขตแดน
“แบ่งเป็นสองเขตแดนเช่นนี้ ไม่กลัวจะสูญเสียพลังปราณมากเกินไปหรือ?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองผู้อาวุโสแปด
ผู้อาวุโสแปดพูดด้วยความมั่นใจว่า “มันมากพอที่จะสร้างสองเขตแดนได้!”
“แต่เมื่อครู่เจ้าเพิ่งจะได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้ต้องมาทำเช่นนี้ ข้ากลัวว่าอีกไม่นานเจ้าจะทุกข์ทรมานเอาได้” ชายหนุ่มยิ้ม
ผู้อาวุโสแปดตะโกนลั่นอย่างหงุดหงิดใจ “เพียงแค่ฆ่าเจ้าได้เสียก่อน! เรื่องอื่นค่อยว่ากัน!”
พูดจบ ผู้อาวุโสก็เริ่มโจมตีทุกรูปแบบไปยังลู่เฉินที่ถูกกักขังอยู่ ผู้อาวุโสแปดที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่นั้นเดิมทีก็ไม่สามารถสำแดงพลังใด ๆ ออกมาได้มากมาย จึงทำได้เพียงพยายามขีดข่วนลงบนร่างของอีกฝ่ายเท่านั้น
ลู่เฉินมองดู ‘กำแพงพันชั้น’ ของตัวเองแล้วพูดขึ้น “ผู้อาวุโสแปด แม้แต่การป้องกันของข้า เจ้าก็ไม่สามรถทำลายได้”
คำพูดดังกล่าวทำให้ผู้อาวุโสแปดไม่พอใจ เขานำยันต์บางส่วนออกมาและโยนไปยังเขตแดน
เมื่อยันต์ตกลงสู่เขตแดนในขณะนั้น มันก็ปล่อยการโจมตีออกมามากมาย มีทั้งเงาหมัดและเงากระบี่มากมายจนนับไม่ถ้วน
แต่ไม่ว่าสิ่งใด เพียงแค่ลู่เฉินใช้เคล็ดวิชาอัสนีวิญญาณ การโจมตีเหล่านั้นก็ไม่สามารถทำร้ายกายเนื้อของเขาได้ ผู้อาวุโสแปดจึง
