ล่อยเงาสายฟ้าออกมา พุ่งออกไปท่ามกลาง ‘ต้นไม้’ เหล่านี้ ทะลุผ่านกายเนื้อของเฉียนหลัวในทันที เฉียนหลัวจึงแสร้งกรีดร้อง และอีกสองคนก็เช่นกัน
ดังนั้นเมื่อทั้งสามล้มลงด้วยความเจ็บปวด ทุกคนต่างก็แปลกใจว่าลู่เฉินกำลังทำสิ่งใด เหตุใดจึงทำให้ทั้งสามคนล้มลงไปพร้อมกันได้
กานจิ่วเม่ยเบิกตากว้างมากขึ้น “นี่…!”
กู่ซานฉงยังไม่ได้ทันได้เห็นว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ลู่เฉินก็ฟื้นฟูกายเนื้อและเผยรอยยิ้มต่อหน้าทั้งสามคนแล้ว “ยอมแพ้เถิด!”
ในขณะนั้น หลังจากที่ทั้งสามแสร้งได้รับบาดเจ็บสาหัสก็ยอมแพ้
ยอมแพ้?
ทุกคนสับสนไปหมด จิ่วคูระเบิดโทสะทันที เขาเดินไปยังทั้งสามคนที่อยู่บนลานประลองพลางก่นด่า “พวกเจ้ายอมแพ้ทำไมกัน?”
“อาจารย์ วิญญาณของพวกเราได้รับบาดเจ็บสาหัส ต่อสู้ต่อไปได้ยากนัก” เฉียนหลัวพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ
“บาดเจ็บหนัก?” จิ่วคูไม่เชื่อ คิดที่จะตรวจสอบทั้งสามคน
ทั้งสามจึงจำต้องทำตาม
ขณะนั้นเอง จิ่วคูพบว่าวิญญาณของทั้งสามได้รับผลกระทบจริง ๆ ดูมีท่าทางอ่อนแอลงพอควร
จิ่วคูเอ่ยถามขึ้นว่า “เมื่อครู่เขาทำสิ่งใดกับพวกเจ้า?”
“เขาเข้าใกล้และโจมตีวิญญาณของเรา จากนั้นเราก็รู้สึกเจ็บปวด” เฉียนหลัวอธิบายด้วยความตื่นกลัว
จิ่วคูโมโหจัด “สมควรตายนัก”
เฉียนหลัวกลับรู้สึกคลายกังวล “ยังดีที่ยังไม่ถูกจับได้”
แท้จริงแล้วเมื่อครู่นี้ที่ชายหนุ่มเข้าใกล้พวกเขา เพียงแค่เพิ่มพลังบางอย่างบนวิญญาณของพวกเขาไปเพียงเล็กน้อย และพลังนี้ทำใ
