บทที่ 647 ก่อนการประลองรอบแรก ถูกผู้คนหัวเราะเพราะอ่อนแอเกินไป!
“ข้ามักจะรู้สึกว่า เจ้าหนุ่มผู้นี้มีปัญหาบางอย่าง ดังนั้นจึงให้เจ้าคอยจับตาดูเขาไว้ หากเขามีปัญหาใด จงรีบบอกข้าทันที” จิ่วคูพูดด้วยท่าทางครุ่นคิด
“ขอรับ อาจารย์” เมื่อเฉียนหลัวพูดจบก็กล่าวขอตัว
อย่างไรจิ่วคูก็คิดไม่ถึงว่าเฉียนหลัวจะถูกลู่เฉินจับตัวไปก่อนหน้านี้แล้ว ดังนั้นไม่ว่าจิ่วคูจะให้เฉียนหลัวจัดการเรื่องใด ลู่เฉินก็ย่อมรู้ดีทุกอย่าง
แต่จิ่วคูกลับยังคงกลับไปยังกระท่อมไม้ของตนอย่างโง่เขลา และเฝ้ารอให้ลู่เฉิน ‘เปิดเผย’
ชายหนุ่มรู้สึกสงสัยมาโดยตลอดว่าสตรีเมื่อครู่นั้นคือผู้ใดกัน เหตุใดจึงทำให้ทั้งสองหวาดกลัวและไม่กล้าขัดขืนอีก
อย่างไรก็ตาม ไม่มีผู้ใดสามารถอธิบายได้ เขาจึงทำได้เพียงสลักอักขระยันต์บางอย่างบนศิลาวิญญาณต่อไป
…
วันนี้ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ไป๋หลี่ซานจึงมาเชิญลู่เฉิน จากนั้นก็นำทางไปยังด้านนอกตำหนักหุบเขาลึกด้วยกัน
ขณะนั้นเอง ด้านนอกตำหนักนี้มีผู้คนมารวมตัวกันอยู่เป็นจำนวนมาก
คนเหล่านี้จับกลุ่มกันอยู่สามถึงห้าคน และเมื่อมองไปแล้วมีประมาณร้อยกว่ากลุ่มได้
สิ่งนี้จึงทำให้ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “หุบเขาลึกนี้มีภูเขานับร้อยลูกเลยหรือ?”
“ภูเขามีจำนวนมาก แต่ก็ไม่ถึงร้อย” ไป๋หลี่ซานตอบกลับ
“โอ้? เช่นนั้นบางกลุ่มคือ?”
“บางส่วนเป็นกลุ่มของผู้อาวุโสและศิษย์ของหุบเขาลึกรวมตัวกันเป็นกลุ่ม” ไป๋หลี่ซานอธิบาย
ลู่เฉินกวาดส
