ายตามองอยู่ครู่หนึ่งก็พบว่ามีผู้อาวุโสและศิษย์มาเป็นจำนวนมาก อย่างเช่นเฮยหลวน จูเก๋อหลิงเฟิง ฉีเจี้ยน รวมถึงเฉียนหลัว และคนอื่น ๆ
แต่ถึงแม้จะตัดผู้อาวุโสเหล่านี้ออกไปก็ยังมีหลายกลุ่ม ดังนั้นลู่เฉินจึงนึกแปลกใจ “ศิษย์ของพวกผู้อาวุโสนั่นก็ไม่เกินสิบกลุ่มเท่านั้น”
“ใช่ ผู้อาวุโสสิบท่าน มีเพียงแค่สิบกลุ่ม แต่นอกจากคนเหล่านี้แล้ว ยังมีคนพิเศษบางส่วนของหุบเขาลึก” ไป๋หลี่ซานยังคงอธิบายแก่ลู่เฉิน
“คนพิเศษ?” ชายหนุ่มอยากรู้ว่าคนพิเศษเหล่านี้คือผู้ใดกัน
ไป๋หลี่ซานตอบกลับไปว่า “แท้จริงแล้ว หุบเขาลึกนอกจากผู้อาวุโสและศิษย์แล้ว ยังมีคนพิเศษอยู่เป็นจำนวนมาก และคนเหล่านี้ได้รับการคัดเลือกจากตำหนักหุบเขาลึก แต่ก็ไม่ใช่ศิษย์ของผู้อาวุโสเหล่านั้น”
“โอ้? อย่างเช่นหลงซวงหรือ?”
“ใช่ คนเหล่านี้ก็ใช่ และคนพิเศษพวกนี้ก็สามารถรวมกลุ่มสามคนขึ้นมาได้เองโดยไม่แบ่งแยกภูเขา” ไป๋หลี่ซานอธิบาย
ลู่เฉินเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายอธิบายแล้ว “เช่นนั้น คนพิเศษพวกนี้ก็นับว่ามีจำนวนมากจริง ๆ”
“คนเหล่านี้มักจะทำเรื่องพิเศษบางอย่างให้หุบเขาลึก ดังนั้นในเรื่องของจำนวนจึงนับว่าไม่น้อย” ไป๋หลี่ซานตอบกลับ
เมื่อชายหนุ่มพยักหน้าแล้วก็ไม่ได้เอ่ยถามใด ๆ อีก กานจิ่วเม่ยกลับเพิ่งเคยเห็นภาพเช่นนี้เป็นครั้งแรก จึงรู้สึกอดที่จะตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้ และได้หันไปพูดกับกู่ซานฉงว่า “ศิษย์พี่ ดูนั่น มีผู้คนเยอะมาก”
กู่ซานฉงกลับรู้สึกกดดัน “เป็นยอดฝ
