” จิ่วคูไม่กล้าแม้แต่จะคัดค้าน รีบโยนน้ำเต้าไม้ออกไปทันที
เมื่อน้ำเต้าไม้ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า เถาวัลย์วิญญาณภูตก็เริ่มร้อนใจ มันเริ่มดิ้นรนขัดขืน “อย่า อย่าให้ข้าไป!”
แต่น้ำเต้านี้ลอยออกไปไกลเรื่อย ๆ จนกระทั่งหายไปต่อหน้าผู้คน
ทุกคนต่างแปลกใจว่าน้ำเสียงเมื่อครู่นั้นคือผู้ใดกัน
ผู้อาวุโสสี่มองไปยังกลุ่มผู้พิทักษ์พลางตะโกนว่า “ยังไม่ไปอีกหรือ?”
ฉีเจี้ยนเอ่ยด้วยความลังเลว่า “ผู้อาวุโสสี่ คือว่า…”
“คืออะไรกัน? รีบไสหัวไปซะ!” เมื่อผู้อาวุโสสี่พูดจบจึงนำทุกคนออกไป
จิ่วคูขมวดคิ้วมุ่น จากนั้นก็มองไปยังเฉียนหลัว “เจ้า จับตามองคนของภูเขาเดียวดายต่อไป”
“เพราะเหตุใดกัน?” เฉียนหลัวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ
