บทที่ 645 คำพูดไพเราะเสนาะหู ยืมมือผู้อื่นมาสังหาร
สิ้นเสียงของชิงอีถง เถาวัลย์วิญญาณภูตจึงกลืนกินวิญญาณของคนผู้นั้นลงไป จากนั้นจึงวิ่งไปยังภายในร่างกายของผู้อื่นต่อทันที คนอื่น ๆ ต่างก็หวาดกลัวจนวิ่งกระจายตัวออกไป
เฉียนหลัวก็วิ่งออกไปทันทีเช่นกัน
เสียงของชิงอีถงดังขึ้น “ท่านพี่ อย่าวิ่งหนี!”
เฉียนหลัวร้อนใจ จึงทำได้เพียงวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง เถาวัลย์วิญญาณภูตทำได้เพียงครอบครองร่างของผู้อื่น และควบคุมกายเนื้อนั้นไล่ตามเฉียนหลัว
เฉียนหลัวใช้ความเข้าใจผืนป่าของตนแล้วเริ่มวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง
แต่โดยส่วนตัวแล้ว ยังไม่ลืมที่จะติดต่อกับลู่เฉินถึงเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ทั้งหมด
ลู่เฉินครุ่นคิดแล้วก็ให้เฉียนหลัวไปหาอาจารย์ของตน
เฉียนหลัวทำตามอย่างว่าง่าย เขาวิ่งไปยังกระท่อมไม้หลังเล็กในป่าทึบ
ผู้อาวุโสเก้าที่ถูกปกคลุมไปด้วยต้นหญ้าทั้งร่างอยู่ภายในกระท่อมไม้นี้
“อาจารย์ แย่ แย่แล้ว!” เฉียนหลัวพูดกับผู้อาวุโสเก้าด้วยความร้อนใจ
ผู้อาวุโสเก้ามีสีหน้าสงสัย “เกิดเรื่องใดขึ้น?”
“เถาวัลย์วิญญาณภูต มัน มันกำลังฆ่าศิษย์ของเรา” เฉียนหลัวพูดด้วยความหวาดกลัว
“เถาวัลย์วิญญาณภูต?” ผู้อาวุโสเก้ายันกายลุกขึ้น ก่อนจะเดินออกไปด้านนอกกระท่อมทันที ชายชราได้เห็นผู้ที่ถูกเถาวัลย์วิญญาณภูตควบคุมวิ่งเข้ามาพอดี และมองเพียงแวบเดียว ผู้อาวุโสเก้าก็ได้เห็นเถาวัลย์วิญญาณภูตที่อยู่ภายในร่างของอีกฝ่าย
และชิงอีถงที่อยู่บนศี