เฉียนหลัวเป็นเช่นนั้นก็รู้สึกได้ว่าเฉียนหลัวราวกับกำลังปิดบังอะไรตนอยู่
เฉียนหลัวรู้ว่าถ้าหากตอนนี้พูดออกไปว่ามี จะต้องถูกเค้นถามถึงเงาสายฟ้าเป็นแน่ รวมถึงเรื่องของลู่เฉิน ดังนั้นเขาจึงส่ายศีรษะ “ไม่มี”
จิ่วคูจึงถอนหายใจ จากนั้นนำน้ำเต้าไม้ออกมา “ได้ยินหรือไม่? ไม่มี!”
“เขาโกหก!”
“เขาไม่โกหกหรอก!”
“เช่นนั้น ข้าจะท่านดูภาพบางอย่าง” เถาวัลย์วิญญาณภูตที่อยู่ภายในน้ำเต้าไม้พูดขึ้น
จากนั้น ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ภาพนั้นดูราวกับภาพเพ้อฝันที่ปรากฏขึ้นมาต่อหน้าจิ่วคู
จิ่วคูได้เห็นคนผู้หนึ่งนำลูกกลมออกมา และภายในนั้นมีเงาสายฟ้าอยู่
เงาสายฟ้านี้โจมตีไปยังเฉียนหลัวและคนอื่น ๆ
ภาพนี้ทำให้จิ่วคูมีสีหน้าไม่ดีนัก “เฉียนหลัว เกิดเรื่องใดขึ้น?”
“นี่เป็นของปลอม” เฉียนหลัวตอบกลับ
“ของปลอม?” จิ่วคูสงสัย
แต่เถาวัลย์วิญญาณภูตพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “จะปลอมหรือไม่นั้น ท่านสามารถไปนำตัวเจ้าหนุ่มผู้นี้มาได้ จากนั้นตรวจสอบเขาอย่างดี ดูว่าบนตัวเขามีของเหล่านี้อยู่หรือไม่”
จิ่วคูรู้สึกว่ามีเหตุผล ดังนั้นจึงหันไปพูดกับเฉียนหลัว “ไปนำตัวเขามา”
“ข้าไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ใด!” เฉียนหลัวแสร้งทำเป็นไม่รู้จัก
เถาวัลย์วิญญาณภูตเผยรอยยิ้มประหลาด “เขาเข้าร่วมการรวมตัวแห่งยอดเขา ดังนั้นในตอนนี้ เขาจะต้องอยู่ภายในสวนของหุบเขาลึก”
เฉียนหลัวมีสีหน้าเปลี่ยนไป จิ่วคูจึงพูดกับเขาว่า “ไปเถิด”
“หากเขามาไม่ได้?” เฉียนหลัวถามด้วยความกังวล
