ที่ตนเห็น จากนั้นจึงพูดว่า “เป็นอย่างไร? ข้าไม่ได้คิดผิดใช่หรือไม่?”
เถาวัลย์วิญญาณภูตหัวเราะเย้ยหยัน
“หัวเราะอะไรกัน?”
“ถ้าหากข้าบอกว่า ท่านกำลังคิดผิดเล่า?” เถาวัลย์วิญญาณภูตถามด้วยความพึงพอใจ
“คิดผิด?”
“ขอบอกท่านตามความจริง เมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าได้พบสิ่งประหลาดคล้ายสายฟ้าบางอย่าง สิ่งประหลาดนั่นหลบซ่อนอยู่ภายในไข่มุก และยังสามารถกลืนกินพลังปราณพฤกษาได้ ดังนั้นที่ข้าคาดเดาก็คือ สิ่งประหลาดนั่นก็คือสิ่งที่ท่านตามหา” เถาวัลย์วิญญาณภูตอธิบาย
จิ่วคูเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เจ้าโกหกข้าหรือ?”
“ไม่เชื่อ?”
“เจ้าชอบพูดปด ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร?”
“เช่นนั้น ท่านสามารถเรียกเฉียนหลัวศิษย์ของท่านมาถามได้ ในวันนั้นเขาก็อยู่ เขาจะบอกท่านเองว่าสิ่งประหลาดนั่นมีหน้าตาอย่างไร” เถาวัลย์วิญญาณภูตเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
จิ่วคูสงสัย แต่เพื่อความชัดเจน จึงใช้ยันต์สื่อสารเรียกเฉียนหลัวกลับมา
เฉียนหลัวไม่เข้าใจว่าเหตุใดอาจารย์ของตนจึงเรียกกลับไป แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากกลับไปยังกระท่อมไม้หลังเล็ก “อาจารย์”
จิ่วคูเดินออกมาจ้องมองเฉียนหลัว “หลังจากนี้ ข้าจะถามเจ้าบางเรื่อง เจ้าต้องตอบข้าตามความจริง!”
“อาจารย์ เชิญท่านว่ามา!” เฉียนหลัวรู้สึกสงสัยว่าอาจารย์ของตนต้องการถามเรื่องใดกัน
จิ่วคูจึงค่อย ๆ เล่าถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
เฉียนหลัวมีท่าทีลังเล “เรื่องนี้…”
“ว่ามาเถิด เกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่?” จิ่วคูเห็นท่าทางของ
