นาะหู เมื่อได้พบกันวันนี้ นับว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ”
เมื่อเถาวัลย์วิญญาณภูตเห็นว่าจิ่วคูไม่หลงกลจึงพูดขึ้นอีกว่า “หรือท่านไม่อยากแข็งแกร่งขึ้น?”
“ไม่อยาก!” เมื่อจิ่วคูพูดจบ จึงนำน้ำเต้าไม้ออกมา จากนั้นแสงสีเขียวจึงสว่างวาบขึ้น เพื่อดูดเถาวัลย์วิญญาณภูตเข้าไปภายในนั้น เถาวัลย์วิญญาณภูตพูดด้วยความร้อนใจว่า “ท่านจะต้องขอร้องข้า!”
จิ่วคูไม่สนใจ เขาจัดการกับอารมณ์ก่อนจะมองไปยังเฉียนหลัวที่หวาดกลัวอยู่อีกด้านหนึ่ง “เอาล่ะ ไม่เป็นอะไรแล้ว!”
“อืม” เฉียนหลัวขานรับ
จิ่วคูคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปยังเฉียนหลัว “เจ้าไปช่วยข้าตามหาอสูรปีศาจสายฟ้านั่นต่อ ดูว่ามันเข้าไปยังสวนผลไม้ต้องห้ามได้อย่างไร”
“ขอรับ อาจารย์” เฉียนหลัวพูดจบก็ออกไปจากที่นี่
จิ่วคูกลับเข้าไปภายในกระท่อม เถาวัลย์วิญญาณภูตจึงส่งเสียงดังออกมาจากภายในน้ำเต้าไม้ “เมื่อครู่นี้ที่ท่านพูด มีอสูรปีศาจสายฟ้า เข้าไปยังสวนผลไม้ต้องห้ามอย่างนั้นหรือ?”
“มีปัญหาใดหรือ?” จิ่วคูย้อนถาม
เถาวัลย์วิญญาณภูตจึงหัวเราะ “พื้นที่ต้องห้ามนั่น ข้ารู้ว่าไม่มีอสูรปีศาจกล้าเข้าไป”
“ข้าเคยเห็นมาบ้าง” จิ่วคูตอบกลับ
“โอ้? เช่นนั้น เหตุใดท่านถึงได้ตัดสินว่าเป็นอสูรปีศาจสายฟ้าที่เข้าไป?” เถาวัลย์วิญญาณภูตย้อนถาม
“เหตุใดข้าต้องบอกเจ้า?”
“ไม่แน่ ข้าอาจจะมอบแนวคิดบางอย่างให้ท่านจับอสูรปีศาจนั่นได้” เถาวัลย์วิญญาณภูตหลอกล่อ
จิ่วคูคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดถึงสิ่ง
