นวาย!” เสียงหนึ่งดังมาแต่ไกล
ลู่เฉินยังไม่คิดที่จะรบกวนหุบเขาลึกในตอนนี้ จึงให้เงาสายฟ้ากลับเข้าไปภายในไข่มุกอัสนีวิญญาณเสียก่อน จากนั้นก็หายตัวไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ชายชราที่บนร่างถูกปกคลุมไปด้วยต้นหญ้าก็ปรากฏตัวขึ้นมา เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ และเมื่อพบว่าที่นี่มีการเคลื่อนไหวของพลังงานที่แข็งแกร่งก็มีสีหน้าไม่ดีนัก “หรือจะเป็นอสูรปีศาจวิ่งมาที่นี่หรือ?”
ไม่เพียงเท่านั้น ชายชรายังตรวจสอบบริเวณรอบ ๆ เมื่อพบว่ารอบ ๆ เต็มไปด้วยความแห้งเฉา สีหน้าของเขาก็ยิ่งแย่ลง ดังนั้นเขาจึงรีบออกไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว
…
ส่วนชายหนุ่มนั้น เพียงไม่นานก็มาถึงด้านนอก ซึ่งมีเฉียนหลัวและคนอื่น ๆ กำลังรออยู่
เพราะว่าพวกไม่กล้าเดินเพ่นพ่าน จนกระทั่งชายหนุ่มกลับมาในขณะนั้น คนเหล่านั้นก็ก้าวออกมาและพูดด้วยความตื่นเต้น “นายท่าน!”
เฉียนหลัวพูดขึ้นว่า “นายท่าน ในที่สุดท่านก็ออกมาได้!”
“เอาล่ะ ไม่มีเรื่องใดแล้ว พวกเจ้าไปจัดการเรื่องของพวกเจ้าได้” ลู่เฉินพูดกับเฉียนหลัวและคนอื่น ๆ
เฉียนหลัวและคนอื่น ๆ ยิ่งรู้สึกดีใจ และต่างก็รีบขอตัวออกไปจากบริเวณนั้น
ชายหนุ่มดูเวลาก่อนจะพึมพำเบา ๆ “พรุ่งนี้ก็จะมีการประลองแล้ว”
เมื่อเขาจัดการกับอารมณ์ของตนได้แล้วก็ออกไปจากที่นี่เช่นกัน
และเพราะป่าแห่งนี้มีขนาดกว้างใหญ่ จึงทำให้ลู่เฉินใช้เวลาในการเดินออกมาประมาณหนึ่งก้านธูป
แต่เมื่อออกมาถึงด้านนอกสวนผลไม้ ที่
