นั่นมีกลุ่มผู้พิทักษ์หุบเขาลึกกำลังรออยู่ ราวกับกำลังรอจับใครบางคน
ชายหนุ่มได้แต่คิดอยู่ภายในใจ “หรือว่าถูกพบเข้าเสียแล้ว?”
และในขณะนั้นเอง บริเวณป่ารอบ ๆ ก็มีกลุ่มผู้พิทักษ์วิ่งออกมา และหนึ่งในนั้นได้ตะโกนไปยังทุกคน “ดูนั่น คือเขาผู้นั้น!”
ลู่เฉินมองไปยังคนผู้นั้นก็พบว่าวิญญาณและกายเนื้อของเขานั้นดูไม่มั่นคง เขาจึงมองดูอย่างละเอียดและได้พบว่า กายเนื้อนี้ได้ถูกชิงอีถงครอบครองไว้เสียแล้ว
เมื่อพบเช่นนั้นชายหนุ่มจึงแสยะยิ้ม “ข้าก็คิดว่าผู้ใด!”
ชิงอีถงคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าเป็นตน แต่เขายังคงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องต่อไป และหันไปพูดกับชายผู้หนึ่งที่ด้านหลังมีกระบี่สีดำสองเล่มด้วยความเคารพ “หัวหน้าฉี คือเขา!”
ผู้ที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าฉีเดินมาตรงหน้าลู่เฉิน และนำแผ่นป้ายตรงเอวออกมา “ข้าคือหัวหน้าผู้พิทักษ์หน่วยที่เก้าแห่งหุบเขาลึก ฉีเจี้ยน เป็นผู้ดูแลความปลอดภัยของสวนผลไม้แห่งนี้โดยเฉพาะ!”
“มีเรื่องใดหรือ?” ถึงแม้ลู่เฉินจะย้อนถามเช่นนั้น แต่กลับรู้สึกแปลกใจ หรืออีกฝ่ายจะรู้เรื่องที่ตนทำลายสวนผลไม้เสียแล้ว
จากนั้นฉีเจี้ยนก็ชี้ไปยังชิงอีถง “เขาบอกว่า เจ้าต่อสู้ที่นี่ และยังทำร้ายศิษย์ผู้ดูแลสวนผลไม้แห่งนี้!”
“ทำร้าย? มีด้วยหรือ?” ชายหนุ่มย้อนถามชิงอีถง
ชิงอีถงที่ในตอนนี้ได้ครอบครองกายเนื้อของผู้อื่นอยู่ จึงกล้าพูดกว่าปกติ “มี ข้าเห็นกับตา!”
“โอ้? เช่นนั้น ไม่ทราบว่าข้าทำร้ายผู้ใด?” ลู่เฉ
