หุบเขาลึกได้รับมาจากภูเขาสายฟ้าเมื่อหมื่นปีก่อน ตอนนั้นหุบเขาลึกคิดว่ามันเป็นสมบัติวิญญาณ ดังนั้นจึงนำกลับมาตรวจสอบดู แต่ของสิ่งนี้มีสายฟ้า คนทั่วไปจึงไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ข้าไม่เหมือนคนพวกนั้น เพราะข้ามีรากวิญญาณสายฟ้า ดังนั้นหุบเขาลึกจึงมอบหน้าที่ในการตรวจสอบมันให้ข้า”
“หลังจากนั้น?”
“เมื่อหนึ่งพันปีก่อน ข้าตรวจสอบดูแล้ว” เมื่อผู้เฒ่าสายฟ้าพูดถึงสิ่งนี้ก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“พบสิ่งของที่ถูกผนึกอยู่ด้านใน?”
“ใช่ ภายในนั้นผนึกสิ่งประหลาดอยู่ และสิ่งประหลาดนี้สามารถดึงดูดพลังสายฟ้าได้ จึงทำให้ข้ากลัวจนอยากจะทำให้อักขระยันต์แข็งแกร่งยิ่งขึ้น แต่อักขระยันต์บนระฆังนี้ ไม่ว่าจะซ่อมแซมกี่ครั้งก็ถูกเขาค่อย ๆ ทำลายไปตลอด โดยเฉพาะวันนี้ แทบจะไม่สามารถสะกดมันไว้แล้ว” เมื่อผู้เฒ่าสายฟ้าพูดถึงสิ่งนี้ก็มีสีหน้าหดหู่
ลู่เฉินยิ้ม “ของสิ่งนั้น เจ้าคิดจะจัดการอย่างไร?”
“จะจัดการได้อย่างไร? ทำได้เพียงปล่อยมันไว้เช่นนั้น เมื่อไม่มีเรื่องใดก็ค่อยซ่อมแซม สามารถสะกดมันไว้ได้กี่ปีก็คือตามนั้น”
เมื่อชายหนุ่มเข้าใจทุกอย่างแล้ว จึงพูดขึ้นว่า “นำของสิ่งนี้มามอบให้ข้าเถิด”
“ว่าอย่างไรนะ? มอบให้เจ้า?” ผู้เฒ่าสายฟ้าเบิกตากว้าง
ลู่เฉินยกยิ้ม “ข้ามีวิธีจัดการมัน”
ผู้เฒ่าสายฟ้ามีสีหน้าจริงจัง “สิ่งนี้เป็นของหุบเขาลึก หากทุกคนรู้ว่าข้ามอบมันให้เจ้า ข้าก็อาจจะเกิดปัญหาขึ้นได้”
“เช่นนั้น พวกเจ้ามีวิธีจัดการมันหรือ?”
ผู
