พื่อต้องการสั่งสอนลู่เฉิน
เพียงแต่เมื่อกระบี่วิญญาณกระทบไปบนหัวไหล่ของลู่เฉิน ชายหนุ่มกลับไม่เป็นอะไร ราวกับไม่สนใจการโจมตีของกระบี่วิญญาณของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ
เฮยหลวนสงสัยอย่างหนัก นางจึงดึงกระบี่ออกมาและแทงเข้าไปอีกครั้ง
แต่ผลยังคงเป็นเช่นเดิม กระบี่วิญญาณของเฮยหลวนไม่สามารถทำอะไรลู่เฉินได้
ดังนั้นเฮยหลวนจึงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “เพราะเหตุใด?”
“เจ้าเป็นสตรีอันดับหนึ่งแห่งหุบเขาลึกมิใช่หรือ? เหตุใดจึงถามคำถามง่าย ๆ เช่นนี้กัน?” ลู่เฉินยิ้ม
เฮยหลวนค่อย ๆ มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก และรู้สึกว่าชายผู้อยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้ผู้นี้ไม่ธรรมดา
“จะต่อหรือไม่?”
เฮยหลวนสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ดูเหมือนว่า ข้าต้องเข้าไปยังพื้นที่จิตของเจ้าด้วยตัวเอง แล้วสัมผัสวิญญาณของเจ้าเสียหน่อย!”
“โอ้? เจ้าอยากเข้ามายังพื้นที่จิตของข้าหรือ?” ลู่เฉินแสยะยิ้ม จากนั้นจึงกลับกลายเป็นคน
เมื่อเฮยหลวนเห็นอีกฝ่ายกลายเป็นคนก็ขมวดคิ้ว “อย่างไรกัน? กลายเป็นคนไปเสียแล้ว?”
“เจ้าพูดว่าต้องการเข้ามายังพื้นที่จิตของข้ามิใช่หรือ? ตอนนี้ข้ากลายเป็นคนแล้ว เจ้าสามารถเข้ามาได้ตามสะดวกเลย” ลู่เฉินล่อลวงหญิงสาว
เมื่อเฮยหลวนเห็นลู่เฉินพูดจายั่วยุตนเช่นนี้ ก็พูดขึ้นด้วยความโมโห “เจ้าคงไม่คิดว่าข้าจะไม่กล้าใช่หรือไม่?”
“เช่นนั้นก็เข้ามา อย่าพูดให้มากความ” ลู่เฉินยกยิ้ม
เฮยหลวนรู้สึกโมโห เงากะโหลกสีดำก็พลันพุ่งเข้าสู่ร่างของลู่เฉิน และตรงเข้าไปยังพื้
