็เต็มไปด้วยเงากระบี่
ลู่เฉินยิ้มพลางมองนาง ราวกับรอให้นางลงมือ
เมื่อเฮยหลวนเห็นว่าลู่เฉินกล้าเพิกเฉยตนมาโดยตลอด หญิงสาวจึงฟันออกไปอย่างบ้าคลั่ง แต่อีกฝ่ายกลับไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย ยังคงยิ้มพลางมองนาง “เล่นพอแล้วหรือยัง?”
“เป็นไปไม่ได้ การโจมตีของข้า เหตุใดจึงไม่เป็นผลกับวิญญาณของเจ้าแม้แต่น้อย?” เฮยหลวนเริ่มหวาดกลัว
“เพราะเจ้าอ่อนแอเกินไปอย่างไรล่ะ”
“ข้าอ่อนแอ? ข้าเป็นยอดฝีมือสตรีอันดับหนึ่งแห่งหุบเขาลึก! มีคนจำนวนไม่มากที่มีพลังวิญญญาณเทียบกับข้าได้” เฮยหลวนเริ่มร้อนใจ
ลู่เฉินส่งเสียงขานรับ “แล้วอย่างไรกัน? เจ้าก็ยังคงทำอะไรข้าไม่ได้?”
เฮยหลวนเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมาเล็กน้อย แววตาทั้งสองจ้องมองไปยังลู่เฉินครู่หนึ่งก่อนจะพูดด้วยท่าทางจริงจัง “เจ้าไม่ใช่คนของภูเขาเดียวดาย”
“ข้าเพิ่งเข้าร่วมภูเขาเดียวดายได้ไม่นาน เหตุใดจะไม่ใช่คนของภูเขาเดียวดายเล่า?” ลู่เฉินแสยะยิ้ม
เฮยหลวนมักรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดา นางจึงเอ่ยถามอีกครั้ง “เจ้ามาทำสิ่งใดที่หุบเขาลึก?”
“ประลอง…” ลู่เฉินตอบกลับ
“ไม่ใช่!” เฮยหลวนยังคงมั่นใจว่าลู่เฉินไม่ได้มาเพื่อประลอง
“ช่างเถิด อธิบายไปเจ้าก็ไม่เข้าใจ”
“หลังจากข้าออกไปแล้ว จะให้คนของตำหนักหุบเขาลึกตรวจสอบที่มาของเจ้าอย่างละเอียด!”
พูดจบ เฮยหลวนก็ลอยตัวไปรอบ ๆ เพื่อหาทางออก
ชายหนุ่มมองนางด้วยรอยยิ้ม “อย่าเสียพลังไปเปล่า ๆ เลย เจ้าไม่สามารถออกไปได้หรอก”
“ข้ามีวิธีของข้า!
