ดังนั้นความแค้นนี้ ข้าจะจดจำไว้!” เฮยหลวนกล่าวโทษลู่เฉิน
ชายหนุ่มฝืนยิ้ม “หากเจ้าไม่มายุ่งกับข้า สมบัติวิญญาณจะถูกทำลายหรือ?”
“เจ้าพูดให้น้อยลงซะ!” เฮยหลวนไม่สามารถสู้ฝีปากลู่เฉินได้จึงร้อนใจ
ลู่เฉินฉีกยิ้ม “ตอนนี้ข้ามีทางเลือกให้เจ้า นั่นก็คือรีบปล่อยช้าไปซะ บางทีข้าอาจจะทำให้เจ้าเสียหายน้อยลง มิเช่นนั้นอีกไม่นาน ค่ายกลนี้และถ้ำของเจ้า เกรงว่าจะถูกทำลายจนสิ้น!”
“เจ้าหนุ่ม เจ้ามีความสามารถเพียงใดจึงกล้าข่มขู่ข้าเช่นนี้?” เฮยหลวนรู้สึกว่าลู่เฉินกำลังเสียสติไปแล้ว
