เจ้าคุยสิ่งใดกับจูเก๋อหลิงเฟิง?”
“ข้า…” ชิงอีถงรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างเสียมิได้
“ตอบตามความจริง มิเช่นนั้น ข้ากับเจ้าได้เห็นดีกันแน่!” เฮยหลวนจ้องมองไปยังชิงอีถงด้วยรอยยิ้มประหลาด
ชิงอีถงพูดขึ้นมาด้วยความตื่นกลัว “อาจารย์หญิงเฮยหลวน คือว่าข้าต้องการให้จูเก๋อหลิงเฟิงช่วยข้าสั่งสอนคนผู้หนึ่ง เมื่อเรื่องสำเร็จ จะมอบผลสินธุเหมันต์ให้เขาหนึ่งผล”
“เจ้ามีผลสินธุเหมันต์?” แววตาของเฮยหลวนสว่างวาบขึ้นมาทันที
“ข้า ข้าเคยบังเอิญได้รับมาหนึ่งผล” ชิงอีถงยังคงหวาดกลัวอีกฝ่ายอยู่
เฮยหลวนแสยะยิ้ม “อย่ากลัวไป ข้าเพียงแค่ถามเท่านั้น”
“อาจารย์หญิงเฮยหลวน หากไม่มีเรื่องใดแล้ว ข้าขอตัวก่อน!” ชิงอีถงพูดจบก็รีบวิ่งหนีออกไปทันที
แต่ขนนกสีดำมากมายกลับพันธนาการชิงอีถงเอาไว้ไม่ให้เขาสามารถหนีไปได้
ชิงอีถงเริ่มรู้สึกร้อนใจ “อาจารย์หญิงเฮยหลวน สิ่งที่ควรพูด ข้าก็พูดออกไปทั้งหมดแล้ว!”
“ข้าก็สามารถช่วยเจ้าสั่งสอนคนได้” เฮยหลวนเผยรอยยิ้มประหลาด
ชิงอีถงชะงักไปครู่หนึ่ง “อาจารย์หญิงเฮยหลวน ท่านหมายถึง?”
“ข้าต้องการผลไม้นั่น!”
“เรื่องนี้…”
“ไม่ได้หรือ?” เฮยหลวนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
ชิงอีถงคิดว่าหากมีคนช่วยอีกสักคนก็ไม่เป็นปัญหาใด ดังนั้นเขาจึงตอบรับ “ได้ เพียงแค่พวกท่านคนใดคนหนึ่งสามารถจัดการเจ้าหนุ่มนั่นได้ก่อน ข้าก็จะมอบให้ผู้นั้น”
“ว่ามา เจ้าหนุ่มผู้นั้นมีที่มาอย่างไร แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน!”
ชิงอีถงจึงเล่าสถานการณ์
