บทที่ 626 ต้องรวมกลุ่มสามคน บุกไปยังตำหนักหุบเขาลึก
เมื่อลู่เฉินพูดจบ จึงให้จักรพรรดิกระบี่วิญญาณโจมตีวิญญาณของหลงซวง
วิญญาณของหลงซวงไม่สามารถทนต่อการโจมตีของจักรพรรดิกระบี่วิญญาณได้ จึงทำให้เขาเจ็บปวดเป็นอย่างมาก
ชายหนุ่มพูดขึ้นว่า “หากเจ้าไม่ยอมนำทางข้าไป ข้าก็จะให้เขาจัดการเจ้าต่อไป”
“เช่นนี้ข้าจะตายเอาได้!”
แต่ชายหนุ่มกลับยิ้มอย่างมีเลศนัย “ในเมื่อข้ารู้แล้วว่าผู้ใดคิดจะลงมือกับข้า เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ได้มีประโยชน์มากมายนัก”
คำพูดดังกล่าวทำให้หลงซวงรู้สึกร้อนใจ เขามองไปยังจักรพรรดิกระบี่วิญญาณที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด นั่นจึงทำให้หลงซวงกังวลใจจนต้องมองไปยังลู่เฉิน “หากข้านำทางเจ้าไปหาเขา เจ้าจะปล่อยข้าไปหรือ?”
“ใช่!”
“ได้ ข้าจะนำทางเจ้าไป” หลงซวงทนต่อการโจมตีของอีกฝ่ายไม่ไหว จึงยอมจำนนในที่สุด
ลู่เฉินฉีกยิ้ม “ได้ งั้นเรามาทำตราประทับกันเสียก่อน”
“อีกแล้วหรือ?” หลงซวงหวนคิดถึงอีกร่างหนึ่งของตนที่ถูกตราประทับในครานั้น
“เพียงแค่ไม่ทำเรื่องที่เป็นการหักหลังข้า เจ้าก็จะไม่เป็นอันใด แต่ถ้าหากทรยศข้า เช่นนั้นข้าก็จะไม่เกรงใจเช่นกัน”
เมื่อหลงซวงได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งรู้สึกกังวลใจ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ทำได้เพียงเชื่อฟังลู่เฉินเท่านั้น
ชายหนุ่มลงตราประทับบนวิญญาณของหลงซวง
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย จึงออกจากร่างของหลงซวงมาด้านนอก และเมื่อไป๋หลี่ซานเห็นชายหนุ่มออกมาก็รู้สึกแปลกใจ “จัดการเ
