อยู่มากนัก
หลงซวงรู้สึกหวาดกลัว เขาจ้องมองไปยังลู่เฉิน “เจ้าหนุ่ม ข้าจะบอกเจ้าให้ ทางที่ดีควรปล่อยข้าไปซะ มิเช่นนั้นเจ้าจะเสียใจ!”
“ปล่อยเจ้า? จำเป็นด้วยหรือ?” ลู่เฉินแทบจะไม่สนใจการคุกคามของอีกฝ่าย
หลงซวงเริ่มร้อนใจ แต่เขตแดนปราณกระบี่ของจักรพรรดิกระบี่วิญญาณทำให้เขาไม่สามารถหนีออกไปได้
ชายหนุ่มยกยิ้ม “เจ้ายังคิดจะลบทำลายความทรงจำของตัวเองต่อไป? และปล่อยให้ตัวเองตายงั้นหรือ?”
ตาย? นั่นเป็นเรื่องของอีกร่างหนึ่ง แต่ตอนนี้เป็นร่างที่แท้จริงของตน หลงซวงย่อมไม่กล้าทำเช่นนั้น “ครั้งที่แล้วเป็นเพียงอีกร่างหนึ่งของข้าเท่านั้น!”
“ไม่แปลกที่เจ้าจะไม่กลัวตายเช่นนั้น แท้จริงแล้วก็คือเจ้ายอมปล่อยอีกร่างหนึ่งไปเท่านั้น” ลู่เฉินแสร้งทำเป็นพูดอย่างเข้าใจ
“เจ้าหนุ่ม เจ้าได้ใจให้น้อยหน่อย!” หลงซวงพูดด้วยความหดหู่ใจ
ชายหนุ่มยกยิ้มชั่วร้าย “ให้เวลาเจ้าคิดทบทวน”
“คิดทบทวนเรื่องใดกัน?”
“บอกข้ามา ผู้ใดที่คิดจะลงมือกับข้า!” เมื่อลู่เฉินพูดจบก็มองไปรอบ ๆ
หลงซวงพูดขึ้นมาด้วยความแปลกใจ “หากข้าบอกเจ้า เจ้าจะปล่อยข้าไปหรือ?”
“ใช่!” เมื่อลู่เฉินขานรับก็จ้องมองไปยังหลงซวง
หลงซวงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมาว่า “ถึงแม้ข้าจะบอกเจ้า เจ้าก็ทำอันใดคนผู้นั้นไม่ได้”
“เพียงแค่เจ้าพูดออกมา ส่วนที่เหลือข้าจัดการเอง” ชายหนุ่มยกยิ้มด้วยความมั่นใจ
“ได้ ข้าจะบอก!”
“บอกมาเถิด ข้ารอฟัง!”
หลงซวงกัดฟันแน่นก่อนจะตอบว่า “ผู้อาว
