บทที่ 621 พื้นที่ต้องห้าม ยอดเขา! สิ่งที่ทำให้คนเกิดอันตรายนั้นไม่ใช่คน!
ขณะที่ทุกคนคิดว่าไป๋หลี่ซานกำลังจะบันดาลโทสะขึ้นมานั้น จู่ ๆ เขาก็พูดกับลู่เฉินว่า “ตามมา”
พูดจบ ไป๋หลี่ซานจึงเดินไปอีกด้านหนึ่ง
ลู่เฉินรีบตามไปทันที
ทุกคนในบริเวณนั้นต่างก็ตกอยู่ในความสับสน
กานจิ่วเม่ยพึมพำออกมา “หรือว่าประมุขยอดเขาจะรู้ถึงความแข็งแกร่งของเขาแล้ว จึงเริ่มฟังคำแนะนำของข้า?”
กู่ซานฉงก็คิดเช่นนั้น จึงรีบก้าวออกไปข้างหน้าและพูดกับไป๋หลี่ซานว่า “ประมุขยอดเขา ข้าคิดว่าท่านตัดสินใจเช่นนี้ถูกต้องแล้ว”
“ตัดสินใจใดกัน?” ไป๋หลี่ซานกลอกตา รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
“ปล่อยเขาไป แล้วฝึกฝนเขาอย่างดี!” กู่ซานฉงพูดในสิ่งที่ตนคิด
ไป๋หลี่ซานเบิกตากว้าง จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า “ข้าจะตัดสินใจอย่างไร จำเป็นต้องให้พวกเจ้าแนะนำด้วยหรือ?“
“เปล่าหรอก เพียงแค่พวกเราคิดว่าท่านประมุขช่างมีไหวพริบนัก!” กู่ซานฉงตอบกลับ
ไป๋หลี่ซานแค่นเสียงกลับแต่ไม่ได้พูดคำใดก่อนจะเดินไปตามทางของตน
กานจิ่วเม่ยรู้สึกแปลกใจ “ประมุขยอดเขา พวกท่านจะไปที่ใด?”
“ยอดเขาแดนต้องห้ามภูเขาเดียวดาย”
กานจิ่วเม่ยถึงกับอ้าปากค้าง คนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึงไปเช่นกัน
มีบางคนพูดขึ้นว่า “ยอดเขานั้นไม่ได้มีเพียงแค่ท่านผู้นำและหลงซวงเท่านั้นหรือที่สามารถขึ้นไปได้?”
“ใช่!”
“เหตุใดท่านจึงต้องพาเจ้าหนุ่มผู้นี้ไป?”
ทุกคนต่างถกเถียงกันขึ้นมา กู่ซานฉงได้แต่ขมวดคิ้วมุ่น “ท่านประมุ
