ข ยอดเขานี้อันตรายเหนือสิ่งใดเปรียบ ถ้าหากเขาไป เกรงว่า…”
กานจิ่วเม่ยก็รู้สึกไม่ดีเช่นกัน นางจึงพูดขึ้นว่า “ท่านประมุข สถานที่แห่งนั้นไม่สามารถไปได้”
“พวกเจ้ารู้สึกว่าเขาเก่งกาจมากมิใช่หรือ?” ไป๋หลี่ซานย้อนถาม
คนเหล่านี้ต่างก็รู้สึกเก้อเขิน
กานจิ่วเม่ยพูดขึ้นมาด้วยความกังวล “การป้องกันของเขานั้นนับว่าแข็งแกร่ง แต่ยอดเขานี้ จำเป็นต้องมีพลังเช่นเดียวกับท่านประมุขจึงจะสามารถเข้าไปได้ และถ้าหากเขาเข้าไปนั้น เกรงว่า…”
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า เขาอวดดี และต้องการไปที่นั่นเอง” ไป๋หลี่ซานพูดพลางจ้องมองไปยังลู่เฉินด้วยแววตาแปลกประหลาด
กานจิ่วเม่ยได้ยินเช่นนั้นก็หันไปพูดกับลู่เฉินทันที “เจ้าหนุ่ม เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ”
ลู่เฉินมาที่นี่ก็เพื่อตามหาหลงซวง และไม่ว่ายอดเขานี้จะอันตรายเพียงใด เขาก็ต้องไป เขาจึงมองไปยังกานจิ่วเม่ยแล้วพูดว่า “ข้าก็รู้สึกสนใจภูเขาเดียวดายแห่งนี้เช่นกัน!”
“เหตุใดจึงดื้อดึงเพียงนี้?” กานจิ่วเม่ยถามด้วยความกังวล
กู่ซานฉงเอ่ยเตือนลู่เฉินว่า “ศิษย์น้อง พลังการป้องกันของเจ้านั้น พวกข้ายอมรับว่าแข็งแกร่ง แต่หากเจ้าคิดจะเข้าไปยังยอดเขาอย่างราบรื่นนั้น นั่นแทบจะเป็นไปไม่ได้!”
ต่อให้คนเหล่านี้จะโน้มน้าวอย่างไร ลู่เฉินก็ไม่สนใจ อีกทั้งยังพูดกับพวกเขาว่า “นี่เป็นเรื่องของข้า ทุกท่านไม่ต้องกังวลไป”
เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้ระมัดระวังเป็นอย่างมาก พวกเขาจึงไม่อยากส่งลู่เฉินเข้
