ญ่เหล่านี้ บางครั้งก็มีเงาบางอย่างสว่างขึ้นมา ดูแล้วไม่ธรรมดา
แต่ลู่เฉินรู้ดีว่าเงาเหล่านี้ไม่ใช่คน แต่เป็นศาสตราวุธภูตบางอย่าง
เพียงแต่ศาสตราวุธภูตเหล่านี้ไม่มีเจ้าของ แต่มีพลังการสังหารที่แข็งแกร่งมาก พร้อมที่จะฆ่าทุกคนที่เข้ามาที่นี่
ดังนั้นศาสตราวุธภูตเหล่านั้นบางครั้งก็กลายเป็นเงาคน บางครั้งก็กลายเป็นศาสตราวุธ และคอยส่งเสียงหัวเราะอยู่บริเวณนั้น
“ไอ้หยา วันนี้มีตุ๊กตาตัวน้อยมาหนึ่งตัว”
“ตุ๊กตาตัวน้อยเช่นนี้ มีสิ่งใดน่าสนใจกัน?”
“กลืนกินได้!”
…
ศาสตราวุธเหล่านี้มองว่าชายหนุ่มเป็นเพียงเหยื่อ พวกมันคุยเล่นกันอยู่ตรงนั้น จนกระทั่งไป๋หลี่ซานปรากฏตัวออกมา
ศาสตราวุธภูตเหล่านั้นไม่ได้สนใจไป๋หลี่ซานมากนัก ไป๋หลี่ซานเองก็ไม่กล้าเข้าใกล้ศาสตราวุธภูตเช่นกัน แม้เขาจะเป็นเพียงแค่เงาวิญญาณที่ลอยอยู่ตรงนั้น และรอบ ๆ ก็ยังมีชั้นแสงสีดำปกคลุมไว้
“วิญญาณออกจากร่าง เจ้าไม่กลัววิญญาณจะแตกกระจายหรือถูกผู้อื่นจองจำหรือ?” ลู่เฉินเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะขึ้นมา
“บนยอดเขานี้มีศาสตราวุธเหล่านี้อยู่ ผู้ใดจะมีความสามารถทำให้วิญญาณข้าแตกสลายหรือจองจำข้าได้กัน?” ไป๋หลี่ซานพูดด้วยความมั่นใจ
ชายหนุ่มยกยิ้ม “เจ้าคิดว่าพวกมันจะคุ้มครองเจ้าหรือ?”
“ไม่ใช่คุ้มครองข้า แต่คอยขัดขวางไม่ให้ผู้ใดเข้ามา อย่างเช่นเจ้า!” ไป๋หลี่ซานพูดจบก็หัวเราะขึ้นมา
“หมายความว่าเจ้ามาดูเรื่องสนุก?”
“ไร้สาระ ข้าเพียงแค่มาดูเจ้าหนุ่มอวดดีเช่น
