บทที่ 619 ส่งไปเอง อีกฝ่ายคิดว่าอ่อนข้อให้!
กานจิ่วเม่ยรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจเมื่อยืนอยู่ตรงนั้น จึงส่งเสียงไปยังลู่เฉิน “เจ้าหนุ่ม ประมุขยอดเขายังไม่ออกมา เจ้ารีบยอมแพ้ซะ! มิเช่นนั้นเจ้าจะตายอย่างเจ็บปวด!”
ส่วนคนอื่น ๆ นั้นต่างก็หวาดกลัวจนหลบออกไปไกลจากตรงนั้น ไม่กล้าอยู่ที่เดิมอีกต่อไป
แม้แต่ศิษย์พี่ใหญ่กู่ซานฉงยังถอยออกไปอีกด้านหนึ่ง ดังนั้นจึงมีเพียงลู่เฉินที่ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
ผู้คนที่มองดูอยู่รอบ ๆ เมื่อเห็นเช่นนั้นต่างก็รู้สึกแปลกใจ
“ดูนั่น เจ้าหนุ่มนั่นไม่คิดหนีจริง ๆ!”
“ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เป็นอันใด!”
“เจ้าหนุ่มนั่น ทำได้อย่างไรกัน?”
“บางทีอาจจะมีสมบัติวิญญาณ!”
ไม่เพียงแต่คนเหล่านี้เท่านั้น กานจิ่วเม่ยก็มองไปยังกู่ซานชิงด้วยความแปลกใจ “ศิษย์น้อง เจ้าคิดว่าเจ้าหนุ่มนั่นจะสามารถต้านทานการโจมตีของประมุขยอดเขาได้หรือไม่?”
“นับตั้งแต่ข้าเข้ามายังภูเขาเดียวดาย ไม่เคยได้ยินว่าจะมีผู้ใดสามารถเอาชีวิตรอดจากประมุขยอดเขาไปได้” กู่ซานชิงกล่าว
กานจิ่วเม่ยมีท่าทีลังเล “เช่นนั้น ถ้าหากมีล่ะ?”
“ไม่มีถ้าหาก” กู่ซานชิงตอบด้วยความมั่นใจ
กานจิ่วเม่ยจึงทำได้เพียงถามกู่ซานฉงที่อยู่อีกด้านหนึ่ง “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านคิดว่าอย่างไร?”
กู่ซานฉงตอบด้วยสีหน้ามั่นใจ “ถึงแม้เจ้าหนุ่มผู้นี้จะเก่งกาจ แต่เจ้าก็เห็นแล้ว ประมุขยอดเขาคิดจะสร้างค่ายกลรอบกายเขา และค่ายกลนี้สามารถกักขังเขาไว้ได้ ทำให้
