้
ไป๋หลี่ซานหันกลับมา จ้องมองไปยังลู่เฉินที่ถูกแสงสีดำของตนปกคลุมอยู่ “เจ้าถูกข้ากักขังไว้เช่นนั้น ยังจะสามารถหนีไปไหนได้อีก?”
“เจ้าพูดถูก!” เมื่อลู่เฉินพูดจบจึงพุ่งตัวออกไปจากแสงสีดำนี้ทันที จากนั้นพุ่งเข้าไปภายในร่างของไป๋หลี่ซาน
ทุกคนต่างก็ตกตะลึงกับภาพเหตุการณ์นี้
บางคนพูดขึ้นมาด้วยความสับสน “เจ้าหนุ่มนั่นเข้าไปในร่างของประมุขยอดเขา?”
“เขาเสียสติไปแล้วหรือ?”
“หรือเขาจะไม่รู้ว่าวิญญาณของประมุขยอดเขาแข็งแกร่งเพียงใด?”
กานจิ่วเม่ยส่ายศีรษะพลางพูดขึ้น “ครั้งนี้ เขาคงจะหมดหวังเสียแล้ว!”
กู่ซานฉงถอนหายใจ “น่าเสียดายการป้องกันที่ดีเช่นนั้น!”
ไม่เพียงแต่กู่ซานฉงเท่านั้น ทุกคนต่างก็รู้สึกเสียดายเช่นกัน
…
หลังจากนั้น ภายในพื้นที่จิตของไป๋หลี่ซาน วิญญาณของไป๋หลี่ซานได้จ้องมองมายังลู่เฉินพลางหัวเราะออกมา “เจ้าอวดดีเพียงนี้เชียวหรือ?”
“มีเพียงวิธีนี้ที่ข้าจะเอาชนะเจ้าได้” ลู่เฉินยิ้มพลางมองไป๋หลี่ซาน
“ชนะ? เกรงว่าเจ้าจะยังไม่เข้าใจวิญญาณของข้าดีนักว่าแข็งแกร่งมากเพียงใด”
“แข็งแกร่งกว่าขั้นแปลงเซียนหลายคนนัก แต่ข้าดูแล้วก็เพียงเท่านั้น” คำพูดของอีกฝ่ายทำให้ไป๋หลี่ซานไม่พอใจเล็กน้อย
โดยเฉพาะไป๋หลี่ซานที่เป็นถึงประมุขยอดเขาแห่งภูเขาเดียวดาย และยังได้ศึกษาเคล็ดวิชาวิญญาณในหุบเขาลึกมานานหลายปี เขาจึงกางมือทั้งสองออก ทันใดนั้น เงาเสาหินสีดำจึงปรากฎออกมา
เห็นเพียงเงาเสาหินสีดำเหล่านี้ปล่อยไฟเพลิงส
