เพราะเขาต้องการมาเอง” กานจิ่วเม่ยรีบแก้ตัวทันที
“โอ้? อย่างนั้นหรือ?”
“จริง!” กานจิ่วเมยพยักหน้ารับ
“เช่นนั้น เขาขึ้นมาได้อย่างไรกัน?” ศิษย์พี่ย้อนถาม
กานจิ่วเม่ยพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ “คือว่า…”
ศิษย์พี่เห็นท่าทางของนางแล้ว จึงมองไปยังกู่ซานชิง “กู่ซานชิง หากข้าจำไม่ผิด ผู้ที่ดูแลภูเขาในวันนี้ก็คือเจ้า”
“ใช่แล้วขอรับ ศิษย์พี่” กู่ซานชิงขานรับ
“เช่นนั้น เหตุใดเจ้าจึงปล่อยเขาขึ้นมา?”
“ศิษย์พี่ คือว่า…” กู่ซานชิงไม่รู้ว่าควรจะอธิบายอย่างไร
กานจิ่วเม่ยจึงพูดขึ้นมาว่า “เป็นเพราะข้าแพ้เดิมพันเขา”
“เดิมพัน?” ศิษย์พี่ขมวดคิ้ว และคนอื่น ๆ บริเวณนั้นต่างก็หัวเราะออกมา
กานจิ่วเม่ยรู้ว่าไม่สามารถปิดบังได้ จึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้อีกฝ่ายฟัง “ศิษย์พี่ การป้องกันของเขานับว่าแข็งแกร่งยิ่งนัก และเขายังไม่กลัวความสามารถของเราทั้งสองด้วย ดังนั้นข้าคิดว่า หากเขาต้องการขึ้นมายังภูเขาเดียวดายก็นับว่าง่ายยิ่งนัก เพียงแต่…”
ศิษย์พี่มีสีหน้าเปลี่ยนไป และคนอื่น ๆ ต่างก็คิดว่ากานจิ่วเม่ยกำลังโกหก บางคนจึงตะโกนไปถึงศิษย์พี่ “ศิษย์พี่ กานจิ่วเม่ยต้องโกหกเป็นแน่!”
“ใช่ นางเอาแต่โกหกผู้อื่นทั้งวัน!”
เหตุการณ์นี้ทำให้กานจิ่วเม่ยรู้สึกไม่พอใจ “สิ่งที่ข้าพูดเป็นเรื่องจริงทั้งสิ้น!”
แต่หลาย ๆ คนไม่เชื่อ กานจิ่วเม่ยจึงพูดด้วยความโมโห “ได้ หากพวกเจ้ามีความสามารถมากนัก พวกเจ้าก็เข้ามา หากพวกเจ้าคนใดสามารถจับเขา
