บทที่ 613 ภูเขาเดียวดาย เป็นสถานที่ที่ยอดฝีมือสามารถขึ้นไปได้!
หลังจากชิงอีถงเดินออกไปจากห้องลับนี้ และไปยังด้านนอกของตำหนักทดสอบวิญญาณ
ฟ่านหลงก็ถามขึ้นมาด้วยความร้อนใจ “ศิษย์พี่ เป็นอย่างไร?”
“ไม่รู้ว่าเจ้าหนุ่มนั่นมีข้อแลกปลี่ยนใดให้อาจารย์ จึงทำให้อาจารย์ไม่กล้าจัดการเขา” ชิงอีถงตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ว่าอย่างไรนะ? ข้อแลกเปลี่ยน?” ฟ่านหลงเบิกตากว้าง
ชิงอีถงพยักหน้ารับ “ใช่!”
ฟ่านหลงมีสีหน้าไม่ดีนัก “เช่นนั้นควรทำอย่างไร?”
“ข้าจะไปหาคนอื่น เจ้ารออยู่ที่นี่ ถ้าหากอาจารย์เรียกพบข้าก็บอกว่าข้าไปฝึกฝนแล้ว” เมื่อชิงอีถงพูดจบก็เดินออกไป
ฟ่านหลงจึงมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย
…
ลู่เฉินได้มาถึงเชิงเขาของภูเขาแห่งนี้แล้ว จึงได้พบกับปรมาจารย์หยวนที่รออยู่ตรงนั้น
เมื่อปรมาจารย์หยวนเห็นว่าชายหนุ่มไม่เป็นอะไร จึงก้าวออกมาข้างหน้าพลางพูดขึ้นว่า “ผู้เฒ่าดื้อรั้นนั่นไม่จัดการเจ้าหรือ?”
“น่าจะไม่?”
“เช่นนั้นเขาปล่อยเจ้าออกมาหรือ?”
“เขาก็ถูกข้าจับเหมือนกับเจ้า”
เมื่อปรมาจารย์หยวนได้ยินก็คิดว่าตนฟังผิดไป เขามองไปยังลู่เฉินด้วยความแปลกใจ “เจ้าพูดเรื่องใดกัน?”
“ข้าบอกว่า เขาเหมือนกับเจ้าที่ถูกข้าจับเสียแล้ว” คำพูดของลู่เฉินทำให้ปราจารย์หยวนถึงกับสูดหายใจเข้าลึก
“เอาล่ะ อย่าเอาแต่พูดเรื่องไร้สาระ ไปยังภูเขาเดียวดายกันเถิด”
เมื่อปรมาจารย์หยวนได้ยินชื่อภูเขาเดียวดาย จึงรู้สึกสงสัยขึ้นมา “ไปทำสิ่งใดที่
