บทที่ 612 สืบหาจนพบร่องรอยในที่สุด
ถึงแม้ว่าเลี่ยเย่าเทียนจะถูกประทับด้วยตราประทับวิญญาณ แต่เขาก็ยังคงต่อต้าน “หากข้าไม่ตอบ?”
“หากไม่ตอบ เช่นนั้นก็คงต้องให้มันเล่นกับเจ้าต่อไป หรือข้าควรจะกลั่นความทรงจำของเจ้าออกมา?”
“กลั่นความทรงจำ?”
“ใช่ เพียงแค่หลังจากที่ข้านำความทรงจำของเจ้าออกมา เจ้าก็สามารถหายไปได้ตลอดเวลา”
คำพูดดังกล่าวทำให้เลี่ยเย่าเทียนเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา จึงเอ่ยถามออกไปว่า “พูดมา เจ้าอยากถามเรื่องใด?”
“เจ้ารู้จักหลงซวงหรือไม่?” ลู่เฉินจ้องขณะถาม
“หลงซวง?”
“ใช่! คนของหุบเขาลึก!”
“ทุก ๆ วัน โถงรายนามของเราต้องลงรายนามของผู้คนจำนวนไม่น้อย ดังนั้นหากต้องการตามหาหลงซวงผู้นั้น ข้าคงต้องไปยังตำหนักบันทึกเพื่อตรวจสอบข้อมูลจึงจะรู้ได้”
“เช่นนั้นเจ้าก็ไปตรวจสอบให้ข้า”
“ง่ายเช่นนี้หรือ?” เลี่ยเย่าเทียนหลงคิดว่าอีกฝ่ายจะให้ตนทำเรื่องไม่ดีบางอย่าง แต่เมื่อได้ยินเช่นนี้แล้ว ชายชราก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าสงสัย
“ใช่ ง่ายเช่นนี้แหละ!”
“ได้ ปล่อยข้าออกไปแล้วข้าจะช่วยเจ้าตามหา”
“ตกลง แต่ข้าต้องขอเตือนเจ้าไว้เสียก่อน ข้าได้ประทับตราประทับวิญญาณไว้บนร่างกายของเจ้าแล้ว ถ้าหากเจ้าคิดหนี ข้าสามารถเอาชีวิตของเจ้าได้ตลอดเวลา” ลู่เฉินเอ่ยเตือน
เลี่ยเย่าเทียนรู้สึกหดหู่ใจเป็นอย่างมาก “เข้าใจแล้ว”
ลู่เฉินรู้สึกพอใจ หลังจากนั้น ชายหนุ่มจึงปล่อยเลี่ยเย่าเทียนออกจากพื้นที่จิตของตนไป
เลี่ยเย่าเทีย
