นออกไปจากพื้นที่จิตของลู่เฉินมายังด้านนอก และกลับไปยังร่างของตน
เมื่อชิงอีถงเห็นอาจารย์ของตนได้สติกลับมาแล้ว จึงพูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “อาจารย์ เป็นอย่างไรบ้าง? จัดการเขาได้แล้วหรือ?”
เลี่ยเย่าเทียนมีสีหน้าครุ่นคิด “ที่นี่ไม่มีเรื่องใดเกี่ยวกับเจ้า เจ้าออกไปเสียก่อนเถิด”
“อาจารย์…” ชิงอีถงไม่เข้าใจว่าเลี่ยเย่าเทียนคิดจะทำสิ่งใด
“ข้าบอกให้เจ้าออกไปก็จงออกไป!”
ชิงอีถงขานรับและออกไปจากที่นี่ ทันที
เมื่อเลี่ยเย่าเทียนเห็นว่าไม่มีผู้ใดแล้ว จึงปลดโซ่ตรวนบนร่างของลู่เฉินออก หลังจากนั้นก็พูดด้วยความหดหู่ “ไป ไปยังตำหนักบันทึกกับข้า”
ชายหนุ่มชันกายลุกขึ้นและเดินตามเลี่ยเย่าเทียนออกไปจากตำหนักแห่งนี้
…
หลังจากชิงอีถงเดินออกมาจากตำนักทดสอบวิญญาณแล้ว ฟ่านหลงจึงเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น “ศิษย์พี่ เป็นอย่างไรบ้าง? จัดการเจ้าหนุ่มนั่นเรียบร้อยแล้วหรือไม่?”
“ไม่” ชิงอีถงหวนคิดไปถึงท่าทางแปลก ๆ ของอาจารย์ตนเมื่อครู่ก็รู้สึกกังวลใจเป็นอย่างมาก
ฟ่านหลงไม่ได้เข้าไป ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ และเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ศิษย์พี่ เกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่?”
ชิงอีถงจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมา จากนั้นจึงมองไปยังฟ่านหลง “เจ้าคิดว่าเกิดสิ่งใดกับอาจารย์กัน?”
“คิดว่าอาจารย์อาจจะอยากถามเรื่องบางอย่างกับเขาเป็นการส่วนตัว และอาจจะไม่อยากให้ท่านรู้”
“ความลับ? เพียงแค่ถามตั้งแต่ตอนอยู่ภายในพื้นที่จิตของเขาตรง ๆ ก็ได้แล้วมิใช่ห
