พันรัดลู่เฉินไว้ทันที
“เชือกศาสตราวุธภูต”
“ใช่ สิ่งนี้เรียกว่าตรวนวิญญาณเพลิง เมื่อถูกพันรัด ไฟนั่นจะทำให้วิญญาณของเจ้าเจ็บปวด จนไม่รู้สึกว่าอยากมีชิวิตอยู่อีกต่อไป” เลี่ยเย่าเทียนพูดด้วยความพึงพอใจ
ลู่เฉินส่ายศีรษะพลางคลี่ยิ้ม“แต่ถ้าข้าทำลายศาสตราวุธภูตนี่ล่ะ?”
“ศาสตราวุธภูตนี้เป็นของข้า นับว่าแข็งแกร่งมาก เจ้าคิดว่าจะทำลายได้?”
ลู่เฉินจึงปล่อยกุ่ยเจี๋ยออกมา
เลี่ยเย่าเทียนจึงเก็บตรวนวิญญาณเพลิงเข้าไปทันที และเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เมื่อครู่คือสิ่งใด?”
“วิญญาณภูตที่ข้าเลี้ยงไว้ เพราะความแข็งแกร่งของมันจึงเรียกมันว่าเทพภูตสงคราม”
“หรือว่าเป็นเพราะมัน จึงทำให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น?” เลี่ยเย่าเทียนราวกับค้นพบอะไรบางอย่าง จึงพูดขึ้นมาด้วยความดีใจ
ชายหนุ่มคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะโง่เพียงนี้ “เจ้าคิดเช่นนั้น?”
“ข้าจะต้องจับเจ้ามาตรวจสอบดูให้ได้” เมื่อเลี่ยเย่าเทียนพูดจบ จึงรวบรวมม่านไฟเพลิง จากนั้นก็พันรัดกุ่ยเจี๋ยไว้
ลู่เฉินยกยิ้ม “นี่คือพื้นที่จิตของข้า เจ้าคิดว่าอยากจะทำอย่างไรก็ได้อย่างนั้นหรือ?”
“เจ้าหนุ่ม เพราะข้าแข็งแกร่ง ข้าจึงคิดว่าอยากจะทำอันใดก็ย่อมได้!” อีกฝ่ายพูดด้วยความมั่นใจ
“ดูเหมือนว่า เจ้าจะไม่รู้จริง ๆ ว่าสิ่งใดที่เรียกว่าแข็งแกร่ง!”
เลี่ยเย่าเทียนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอย่างไร แต่เพียงความคิดเดียวของลู่เฉิน ปราการวิญญาณก็ปรากฏขึ้นมา จากนั้นก็ล้อมเลี่ยเย่าเทียนไว้ภายใน
เมื
