บทที่ 609 สอนข้าว่าควรเป็นมนุษย์เช่นไร?
“ไม่รีบ…” ใครบางคนพูดขึ้นเสียงเนิบ
ชิงอีถงไม่พอใจ จึงพูดด้วยความร้อนใจว่า “อาจารย์ ท่านจะปล่อยเจ้าหนุ่มผู้นั้นไปเช่นนั้นหรือ?”
“ในเมื่อเป็นคนที่เฒ่าหยวนพามา ข้าไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่!” น้ำเสียงในมุมมืดพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา
“เช่นนั้นอาจารย์?”
“เขาต้องเข้าร่วมการประเมินมิใช่หรือ? เช่นนั้นก็ต้องผ่านตำหนักทดสอบวิญญาณของโถงรายนาม เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะตรวจสอบความทรงจำของเขา และหาโอกาสจัดการเขาซะ!” น้ำเสียงพูดขึ้นด้วยความเย็นชา
“เหตุใดข้าจึงไม่คิดถึงวิธีนี้?” ชิงอีถงรู้สึกดีใจ
น้ำเสียงนั้นหัวเราะอย่างมีเลศนัย “ไปเถิด แจ้งให้ศิษย์น้องของเจ้าทราบ ถ้าหากเขาผ่านการประเมิน ก็พาพวกเขาไปยังด้านนอกของตำหนักทดสอบวิญญาณ!”
“ขอรับ!” ชิงอีถงจึงรีบหมุนตัวออกไปทันที
น้ำเสียงนั้นพึมพำบางอย่าง“ข้าจะรอดูว่าเจ้าหนุ่มที่เฒ่าหยวนดูแลอยู่นั้น แท้จริงแล้วมีความสามารถเช่นไรกันแน่!”
…
ขณะนั้นเอง ลู่เฉินที่เข้าร่วมการประเมินอยู่นั้นไม่มีผู้ใดกล้ามีปัญหากับเขา ทำให้เขาอยู่รอดไปจนถึงรอบสุดท้ายได้อย่างง่าย
ฟ่านหลงจึงประกาศขึ้นว่า “ผู้ชนะในวันนี้ทั้งสิบคน ตามข้ามา!”
เมื่อเห็นว่าผู้ผ่านรอบแรกรอบเช้ามีห้าคน รอบบ่ายห้าคน พวกเขาก็รวมเป็นกลุ่มสิบคน จากนั้นจึงเดินตามฟ่านหลงออกไป
ปรมาจารย์หยวนกลับเอ่ยเตือนลู่เฉินว่า “เจ้าหนุ่ม ชายชราดื้อรั้นผู้นั้นเป็นผู้นำของโถงรายนาม อย่างไรต้องคิดหาวิ
